Friday, March 13, 2026
  • Αρχικη
  • Εξ-ερευνησεις
  • Μετα τα … φυσικα!
  • Μυθικες Ιστοριες
  • Βιβλιοτοπιο
  • Ας γνωριστουμε
  • Login/Register
My Alchemies
  • Αρχικη
  • Εξ-ερευνησεις
  • Μετα τα … φυσικα!
  • Μυθικες Ιστοριες
  • Βιβλιοτοπιο
  • Ας γνωριστουμε
"Οι αλχημιστές ψάχνοντας για χρυσάφι ανακάλυψαν πολλά άλλα πράγματα μεγαλύτερης αξίας." Άρθουρ Σοπενχάουερ
My Alchemies
  • Αρχικη
  • Εξ-ερευνησεις
  • Μετα τα … φυσικα!
  • Μυθικες Ιστοριες
  • Βιβλιοτοπιο
  • Ας γνωριστουμε
My Alchemies
My Alchemies
  • Αρχικη
  • Εξ-ερευνησεις
  • Μετα τα … φυσικα!
  • Μυθικες Ιστοριες
  • Βιβλιοτοπιο
  • Ας γνωριστουμε

@2022 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign

Home » Ιωάννα Παπαμιχαήλ » Page 7
Tag:

Ιωάννα Παπαμιχαήλ

Επικούριος Απόλλων
Εξ-ερευνήσειςΜυθικές Ιστορίες

Ο ναός του Επικούριου Απόλλωνος στις Βάσσες

by iopapami_admin

Στις Βάσσες της Φιγαλείας, εκεί που σμίγει η Αρκαδία με τη Μεσσηνία και την Ηλεία, δεσπόζει σε ύψος 1130 μέτρων ο ναός του Επικούριου Απόλλωνος. Ο “Παρθενώνας της Πελοποννήσου”, όπως συχνά αποκαλείται, αποτελεί ένα από τους καλύτερα σωζώμενους ναούς της αρχαιότητας. Κατά τον Παυσανία, ήταν ο ομορφότερος ναός της Πελοποννήσου μετά το ναό της Αθηνάς στην Τεγέα. Ο θεός Απόλλων, όπως και οι υπόλοιποι θεοί, είχε πολλά προσωνύμια. Ως Επικούριος λατρευόταν στην Αρκαδία, όπως αναφέρεται στα Λακωνικά “ναῶν δὲ ὅσοι Πελοποννησίοις εἰσί, μετά γε τὸν ἐν Τεγέᾳ προτιμῷτο οὗτος ἂν τοῦ λίθου τε ἐς κάλλος καὶ τῆς ἁρμονίας ἕνεκα. τὸ δὲ ὄνομα ἐγένετο τῷ Ἀπόλλωνι ἐπικουρήσαντι ἐπὶ νόσῳ λοιμώδει, καθότι καὶ παρὰ Ἀθηναίοις ἐπωνυμίαν ἔλαβεν Ἀλεξίκακος ἀποτρέψας καὶ τούτοις τὴν νόσον.”

Στο όρος Κωτίλιο είχε χτιστεί Ιερό προς τιμήν του θεού Απόλλωνα που χρονολογείται στις αρχές του 7ου αιώνα. Η λατρεία του θεού στην περιοχή ανάγεται στα τέλη 8ου αιώνα π.Χ. Υπάρχουν δύο εκδοχές που αιτιολογούν την προσωνυμία του Απόλλωνα ως Επικούριο. Η μία, σχετίζεται με τη βοήθεια που προσέφερε ο θεός το 659 π.Χ. στους Φιγαλείς στον αγώνα τους εναντίον των Σπαρτιατών. Η δεύτερη εκδοχή θέλει τον θεό Απόλλωνα να εμποδίζει την εξάπλωση της επιδημίας που έπληττε την περιοχή κατά τους Πελοποννησιακούς Πολέμους. Σε κάθε περίπτωση, ο θεός Απόλλων στάθηκε αρωγός των Φιγαλέων και τιμήθηκε αναλόγως για το επικουρικό έργο του.

Αρχιτέκτων του ναού, κατά τον Παυσανία, ήταν ο Ικτίνος, ο ένας εκ των δύο αρχιτεκτόνων του Παρθενώνα. Ο Επικούριος, λοιπόν, χτίζεται γύρω στο 420-400 π.Χ., στη θέση προϋπάρχοντος ναού του Απόλλωνα. Οι Φιγαλείς ήθελαν να τιμήσουν το θεό για τη βοήθεια που τους προσέφερε και να τοποθετήσουν το λατρευτικό – θαυματουργό του άγαλμα σε έναν πιο μεγαλειώδη ναό από τον ήδη υπάρχοντα.

ο ναός του Επικούριου Απόλλωνος

Όπως μπορείτε να δείτε, πραγματοποιούνται συνεχώς εργασίες συντήρησης.

Ο ναός αυτός έχει προσανατολισμό Βορρά – Νότου, σε αντίθεση με τον συνήθη της εποχής, Ανατολής – Δύσης. Ίσως αυτό να σχετίζεται με λατρευτικούς λόγους της αρκαδικής θρησκευτικής παράδοσης, καθώς και άλλοι ναοί στην περιοχή παρουσιάζουν τον ίδιο προσανατολισμό. Επίσης, έχει 6 κίονες στις στενές πλευρές και 15 στις μακριές, σε αντίθεση με τη συνήθη αναλογία 6 Χ 13. Μία από τις αρχιτεκτονικές πρωτοτυπίες του ναού αποτελεί το γεγονός ότι υπάρχουν και οι τρεις ρυθμοί κιόνων της αρχαιότητας. Δηλαδή, ο Ιωνικός, ο Δωρικός και ο Κορινθιακός, με τον Επικούριο Απόλλωνα να φέρει το αρχαιότερο γνωστό σε εμάς κορινθιακό κιονόκρανο. Μάλιστα, στο άδυτο που βρισκόταν πίσω από αυτόν τον κίονα, είχε τοποθετηθεί το άγαλμα του θεού.

Οι εσωτερικές μετόπες των στενών πλευρών, έφεραν ανάγλυφη διακόσμηση, ενώ η εξωτερική δωρική ζωφόρος που περιέτρεχε το ναό είχε ακόσμητες μετόπες και τρίγλυφα. Οι μετόπες του πρόναου απεικόνιζαν την επιστροφή του Απόλλωνα στον Όλυμπο από τις Υπερβόρειες χώρες, και του οπισθόδομου την αρπαγή των θυγατέρων του Μεσσήνιου βασιλιά Λεύκιππου από τους Διόσκουρους. Στο σηκό του ναού, με συνολικό μήκος 31 μέτρων, 23 μαρμάρινες πλάκες αποτελούσαν το διάκοσμο της ιωνικής ζωφόρου. Σε αυτές απεικονίζεται η Αμαζονομαζία και η Κενταυρομαχία. Δυστυχώς όμως, αν θέλετε να δείτε αυτά τα αριστουργήματα, θα πρέπει να ταξιδέψετε μέχρι το Λονδίνο και το Βρετανικό Μουσείο στο οποίο εκτίθενται! Αξίζει να σημειωθεί ότι ο χώρος αυτός έχει εγγραφεί στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στα 1986.

στο άδυτο του Επικούριου

Στο βάθος που βλέπετε ένα βαθούλωμα στο έδαφος του ναού, βρισκόταν το άγαλμα του θεού Απόλλωνα.

Ο ναός του Επικούριου Απόλλωνος και η θεωρία της περιστροφής του

Σύμφωνα με ένα μύθευμα, ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνος είναι χτισμένος με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορεί να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του κατά 50,2 δευτερόλεπτα της μοίρας. Έτσι, όπως έχει ειπωθεί, μπορεί ο ναός να είναι πάντα προσανατολισμένος στο Σείριο. Για την ολίσθηση του ναού, τοποθέτησαν πάνω στην πλάκα στην οποία τον έχτισαν ένα στρώμα αργίλου και βότσαλα θαλάσσης. Πάνω σε αυτά θεμελιώθηκε ο ναός.

 

Αυτή η θεωρία – μύθος πήρε τεράστιες διαστάσεις ώσπου ασχολήθηκε μαζί της το Υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο συνέταξε ένα πόρισμα σύμφωνα με το οποίο το φαινόμενο που εικάζεται δεν είναι αληθές. Υποστηρίζει ότι τα υλικά πάνω στα οποία είναι χτισμένος ο ναός χρησιμεύουν μόνο στην αντισεισμικότητά του. Παρά την επίσημη κατάρριψη των θεωριών, ο Επικούριος παραμένει ένα θαυμαστό μνημείο της αρχαιότητας και αν το επισκεφθείτε, θα αισθανθείτε κι εσείς ένα δέος να σας κατακλύζει για αυτό το αριστούργημα!

sri mariamman temple singapore
Εξ-ερευνήσεις

Ο Ινδουιστικός Ναός Sri Mariamman στη Σιγκαπούρη

by iopapami_admin

Όπως έχω ήδη αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο μου (Στο Ναό των λειψάνων του Βούδα στη Σιγκαπούρη), ο Ινδουισμός είναι μία από τις πιο δημοφιλείς θρησκείες στη Σιγκαπούρη, μια χώρα που χαρακτηρίζεται από θρησκευτική ποικιλομορφία. Ο Ινδουισμός, μαζί με τον Βουδισμό, το Χριστιανισμό, το Ισλάμ και τον Ταοϊσμό αναγνωρίζονται επίσημα από το Κράτος ως πλειοψηφικές θρησκείες. Εμείς σήμερα θα περιηγηθούμε μαζί στον Ινδουιστικό ναό Sri Mariamman και θα μάθουμε περισσότερα τόσο για την ιστορία του όσο και για τη θρησκεία του Ινδουισμού.

Αξίζει να αναφέρω ότι η κυβέρνηση της Σιγκαπούρης διατηρεί αυστηρούς κανονισμούς σχετικά με τη θρησκευτική ελευθερία και ανεκτικότητα και η παραβίαση αυτών των νόμων έχει συνήθως ως αποτέλεσμα την κράτηση ή τη φυλάκιση. Οι θρησκείες που παραβιάζουν τους νόμους τους για τη δημόσια τάξη, όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και η Εκκλησία Ενοποίησης, απαγορεύονται δια νόμου. Προσωπικά, δεν έχω ξαναβρεθεί ποτέ σε Ινδουιστικό ναό και δεν θα μπορούσα σε αυτή την εξερεύνηση να χάσω την ευκαιρία!

είσοδος ναού Sri Mariamman

Η επιβλητική είσοδος του Ναού Sri Mariamman

Sri Mariamman Temple

Η ιστορία του Ναού Sri Mariamman

Ο ναός Sri Mariamman χτίστηκε το 1827 και αποτελεί τον παλιότερο Ινδουιστικό ναό της Σιγκαπούρης. Κατασκευάστηκε από μετανάστες των περιοχών Nagapatnam και Cuddalore της Νότιας Ινδίας. Είναι αφιερωμένος στη θεά Mariamman, γνωστή για τις θεραπευτικές της δυνάμεις σε επιδημικές νόσους και ασθένειες.

Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο, αξίζει να αναφερθούμε σε έναν άνθρωπο που διαδραμάτισε τον πιο σημαντικό ρόλο στην κατασκευή του Ναού αλλά και σε πολλά άλλα δρώμενα της Σιγκαπούρης. Ο Naraina Pillai, υπάλληλος της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών στο Penang, εμπνεύστηκε το κτήριο του ναού Sri Mariamman. Ο Pillai είναι γνωστό ότι συνόδευσε τον Sir Stamford Raffles (ιδρυτή της Σιγκαπούρης) στη δεύτερη επίσκεψή του στο νησί το 1819. Ένα ακόμα σπουδαίο έργο του Pillai, είναι η δημιουργία του πρώτου κλίβανου τούβλων στη Σιγκαπούρη. Σύντομα, ο ίδιος  εγκαταστάθηκε στην επιχείρηση και αναγνωρίστηκε ως ηγέτης της Ινδικής κοινότητας.

στην αυλή του Sri Mariamman TempleΗ τοποθεσία της Νότιας Γέφυρας όπου βρίσκεται σήμερα ο ναός (στην περιοχή της Chinatown) παραχωρήθηκε στον Pillai το 1823. Μέχρι το 1827 είχε χτιστεί μια κατασκευή ναού από ξύλο και ατταπουλγίτη. Μια μικρή θεότητα της Sri Mariamman, η «Sinna Amman», εγκαταστάθηκε την ίδια χρονιά μέσα στο ναό από τον Naraina Pillai. Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι αυτή η θεότητα βρίσκεται στο κυρίως ιερό του σημερινού ναού.

Προσκύνημα του θεού Sri Sharabheswarar.

Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας ο ναός της Sri Mariamman χρησίμευε ως καταφύγιο για νέους μετανάστες . Επίσης, αποτέλεσε σημαντικό σημείο εστίασης για τις κοινοτικές δραστηριότητες και λειτουργούσε ως Μητρώο Γάμων για Ινδουιστές την εποχή που μόνο ο ναός είχε την άδεια να τελέσει γάμους Ινδουιστών.

εντός του Ναού Sri Mariamman

Προσκυνήματα και προσφορές σε κάποιες από τις θεότητες του Ινδουισμού, εντός του Ναού Sri Mariamman.

Τα τελευταία 100 χρόνια έχουν γίνει πολλές αλλαγές, ανακατασκευές και προσθήκες στο Ναό. Η πρώτη τελετή καθαγιασμού (kumbabishegam), σύμφωνα με γραπτές πηγές, πραγματοποιήθηκε το 1936. Ακολούθησε δεύτερη τελετουργία καθαγιασμού το 1949, ύστερα το 1971, το 1984 και τέλος, το 1996.

Ο προαύλιος χώρος του Ναού όπως είναι σήμερα, ύστερα από τις αναδιαμορφώσεις και τις αναπλάσεις χρόνων.

Χώροι εντός του Ναού που φιλοξενούν είδωλα και αγάλματα διάφορων θεοτήτων για λατρεία και προσκύνημα.

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να πάρετε μία καλύτερη εικόνα σχετικά με το εσωτερικό του Ναού. Ακολουθήστε με, λοιπόν, σε μια σύντομη περιήγηση στο Ναό Sri Mariamman.

Στο βίντεο που ακολουθεί βλέπουμε κάποιους πιστούς να πηγαίνουν τρόφιμα στο Ναό για να προσφερθούν σε άπορους συνανθρώπους τους.

Ενώ στο βίντεο που ακολουθεί, βλέπουμε την προσφορά φαγητού από ιερείς του Ναού στους πιστούς. Θα παρατηρήσετε ότι προηγείται ένα είδος τελετουργικού, σύμφωνα με το οποίο, πιθανολογώ, οι πιστοί εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους για την προσφορά που δέχονται. Δείτε το και στείλτε μου τα δικά σας σχόλια, τις απορίες ή τυχόν πληροφορίες που μπορεί να έχετε επί του θέματος.

Ινδουισμός: Βασικές αρχές και πεποιθήσεις

Σύμφωνα με πολλούς ερευνητές, ο Ινδουισμός είναι η πιο παλιά από τις θρησκείες που παραμένει ενεργή και στις μέρες μας. Την τοποθετούν χρονικά γύρω στο 2000 π.Χ. και μετά το Χριστιανισμό και το Ισλάμ, αποτελεί την τρίτη θρησκεία σε πλήθος πιστών. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος ιδρυτής της θρησκείας αυτής και γι’ αυτό είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια χρονικά.

Sri Marimann inside

Από το εσωτερικό του Ναού Sri Marimann

Ο Ινδουισμός συνδυάζει στοιχεία από διάφορες παραδόσεις και φιλοσοφίες. Οι Ινδουιστές λατρεύουν πολλές μικρές και μεγάλες θεότητες, τιμούν ένα εύρος συμβόλων και δέχονται διάφορα βιβλία ως ιερά κείμενα. Οι τέσσερις κυριότερες σέκτες του Ινδουισμού είναι οι  Shaivism, Vaishnava, Shaktism και οι Smarta, ενώ υπάρχουν κι άλλες μικρότερες που ακολουθούν τις δικές τους θρησκευτικές πρακτικές.

Επειδή ασπάζεται πολλές θρησκευτικές αντιλήψεις και συγκεράζει διαφορετικά στοιχεία, ο Ινδουισμός έχει χαρακτηριστεί ως “τρόπος ζωής” ή και “οικογένεια θρησκειών”. Οι περισσότερες μορφές Ινδουισμού είναι ενοθεϊστικές, δηλαδή, λατρεύουν μια θεότητα, γνωστή ως «Μπράχμαν», αλλά εξακολουθούν να αναγνωρίζουν άλλους θεούς και θεές. Οι Ινδουιστές πιστεύουν ότι υπάρχουν πολλά μονοπάτια για να φτάσουν στον θεό τους.

Θεμελιώδης αρχή της πίστης τους είναι η σαμσάρα (ο συνεχής κύκλος της ζωής, του θανάτου και της μετενσάρκωσης) και το κάρμα (ο παγκόσμιος νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος, με την έννοια της ανταπόδοσης). Οι δράσεις και οι σκέψεις των ανθρώπων επιδρούν κατευθείαν στην παρούσα ζωή αλλά και στις επόμενες.

Ινδουισμός

Η πεποίθηση περί ψυχής, συνοψίζεται γι’ αυτούς στο “atman”. Πιο συγκεκριμένα, όλοι οι έμβιοι οργανισμοί έχουν ψυχή και αποτελούν μέρη μιας ανώτερης/κοσμικής ψυχής. Στόχος είναι η επίτευξη της “moksha” ή αλλιώς η λύτρωση, η οποία τερματίζει τον κύκλο των αναγεννήσεων και ενσωματώνει την ατομική ψυχή στην Απόλυτη/Κοσμική ψυχή. Προσπαθούν κατά τη διάρκεια της ζωής τους να επιτύχουν το “dharma”, το οποίο ουσιαστικά είναι ένας κώδικας αρχών και ηθικής και δίνει έμφαση στην καλοσύνη και τον ενάρετο βίο.

Ο Ινδουισμός μοιάζει με αρκετές άλλες θρησκείες της Ινδίας, όπως ο Βουδισμός, ο Τζαϊνισμός και ο Σικισμός. Ήδη τις έννοιες σαμσάρα και ντάρμα τις συναντήσαμε και σε προηγούμενο άρθρο για το Ναό των λειψάνων του Βούδα.

Ασφαλώς μέσα σε ένα και μόνο άρθρο δεν μπορεί να αναλυθεί και να διευκρινιστεί μία ολόκληρη θρησκεία, η οποία μάλιστα είναι αρκετά πολύπλοκη στην κατανόησή της. Πιστεύω, ωστόσο, να μπόρεσα να σας μεταφέρω μια επιδερμική, πρώτη εικόνα για κάποιες από τις βασικές αρχές του Ινδουισμού. Αν θέλετε να εντρυφήσουμε περισσότερο σε κάποιες έννοιες, δεν έχετε παρά να μου το ζητήσετε με ένα μήνυμα στο ioanna@myalchemies.com.

Εξ-ερευνήσεις

Στο Ναό των λειψάνων του Βούδα στη Σιγκαπούρη

by iopapami_admin

Στη μακρινή Σιγκαπούρη, όλα είναι πολύ διαφορετικά! Από τους απλούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς μέχρι την αρχιτεκτονική, τη θρησκεία και τις παραδόσεις. Η Σιγκαπούρη είναι μία μικρή νησιωτική χώρα, με έκταση μόλις 704 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της χερσονήσου της Μαλαισίας και περιλαμβάνει περισσότερα από 60 μικρά νησιά. Αποτελεί δε, το μικρότερο κράτος της Νοτιοανατολικής Ασίας. Η θρησκευτική ποικιλομορφία είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της χώρας. Ο Βουδισμός αποτελεί την πιο ευρέως διαδεδομένη πίστη, ακολουθούμενη από τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ και τον Ινδουισμό. Αν, λοιπόν, βρεθείτε εκεί, επιβάλλεται να επισκεφθείτε το Ναό των λειψάνων του Βούδα και το Μουσείο.

είσοδος ναού Βούδα

Το κτήριο που στεγάζει το Ναό των λειψάνων του Βούδα και το Μουσείο.

Τι σημαίνει Βούδας;

Η λέξη “Βούδας” στα Σανσκριτικά σημαίνει “ο αφυπνισμένος”, με την έννοια του φωτισμένου. Ο Βούδας δεν είναι κάποιος θεός, αλλά ο άνθρωπος που κατάφερε να φτάσει στη Νιρβάνα. Ο Βουδισμός εμφανίστηκε στη βορειοανατολική Ινδία κάποια στιγμή μεταξύ του τέλους του 6ου και των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ., σε μια περίοδο μεγάλης κοινωνικής αλλαγής και έντονης θρησκευτικής δραστηριότητας. Υπάρχει διαφωνία μεταξύ των μελετητών σχετικά με τις ημερομηνίες γέννησης και θανάτου του Βούδα. Πολλοί πιστεύουν ότι ο ιστορικός Βούδας έζησε περίπου από το 563 έως περίπου το 483 π.Χ. ενώ ορισμένοι άλλοι πιστεύουν ότι έζησε 100 χρόνια αργότερα.

Βούδας

Οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν ιδρυτή του Βουδισμού τον Gautama. Σύμφωνα με τις βουδιστικές διδασκαλίες, υπήρξαν άλλοι Βούδες στο παρελθόν, και θα υπάρξουν ακόμη περισσότεροι στο μέλλον. Ο τίτλος «Βούδας», απονέμεται σε ένα άτομο που ανακαλύπτει το μονοπάτι προς τη νιρβάνα, τη διακοπή του πόνου και διαδίδει αυτή την ανακάλυψη, ώστε να την επιτύχουν κι άλλοι.

Στο εσωτερικό του Ναού των λειψάνων και του Μουσείου

Σύμφωνα με τον Mahaparinirvana-Sutra, λίγο πριν από τη νιρβάνα του Βούδα, οι μαθητές του ήταν πολύ λυπημένοι. Τότε ο Βούδας είπε, «δεν χρειάζεται να είστε λυπημένοι, καθώς αφού ο Βούδας φτάσει στη νιρβάνα, θα μείνουν πολλά λείψανα (sariras) για να κάνετε προσφορές». Ως εκ τούτου, τα λείψανα είναι το σώμα του Βούδα στην αιώνια μορφή που κρατά τον Τροχό του Ντάρμα να γυρίζει για πάντα.

Τα λείψανα του Βούδα είναι συνήθως σε καθαρό λευκό, χρυσό, πράσινο του νεφρίτη και πορτοκαλοκόκκινο χρώμα. Όλα αυτά τα φωτεινά και εντυπωσιακά χρώματα είναι το αποτέλεσμα του Βούδα που πέρασε από τις έξι παραμέτρους για την πλήρη εκπλήρωση όλων των ντάρμα (dharma) συμπεριλαμβανομένων των εντολών, του διαλογισμού και της σοφίας. Ακολουθούν φωτογραφίες από κάποια από τα λείψανα που βρίσκονται εντός του Ναού.

λείψανα Βούδα

λείψανα Βούδα

Τα χρυσά λείψανα αντιπροσωπεύουν την απαράμιλλη φωτεινότητα, σοφία και ποιότητα (gunamati). Το καθαρό λευκό αντιπροσωπεύει την υπομονή υπό την πρόκληση και την ηρεμία για την τήρηση των εντολών. Το πράσινο νεφρίτη, τη συγκέντρωση του νου, τη βαθιά και πλήρη εκπλήρωση όλου του ντάρμα. Το πορτοκαλοκόκκινο αντιπροσωπεύει το dana (δηλ. δωρεά) και την ανταπόδοση των καλών πράξεων.

Aksobhya Buddha

O Aksobhya Buddha του Ανατολικού Βασιλείου των Αρωμάτων.

Τα ιερά λείψανα του Βούδα εκτίθενται για τους επισκέπτες και τους πιστούς με σκοπό να τα δουν και να τα προσκυνήσουν. Εκτίθενται πολλά κειμήλια και λειψανοθήκες από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου Gandharan. Η αίθουσα αυτών των εκθεμάτων είναι μεν η πιο γαλήνια, ωστόσο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να προκαλεί διάφορες σκέψεις στους επισκέπτες.

Το άγαλμα του Βούδα Shakyamuni βρίσκεται στη στάση Padmasana (καθισμένος λωτός) στον διαμαντένιο θρόνο. Τα χέρια του είναι στην αγκαλιά του στη mudra dhyana (στάση διαλογισμού). Ένα χρυσό σύννεφο ακτινοβολεί πίσω από το σώμα και το κεφάλι του με μια μικρή στούπα στην κορυφή.

Το άγαλμα του Βούδα Sakyamuni

Το άγαλμα του Βούδα Shakyamuni που μόλις περιέγραψα ανωτέρω.

Σε αυτό το άγαλμα (επόμενη φωτογραφία) που επίσης απεικονίζει τον Βούδα Shakyamuni, στόχος είναι η απόδοση της φώτισης του Βούδα. Το άγαλμα αυτό κατασκευάστηκε στη Μιανμάρ στα τέλη του 19ου με αρχές 20ού αιώνα.

The enlightment of Buddha Shakyamuni

Η φώτιση του Βούδα Shakyamuni.

Το άγαλμα του Bodhisattva Manjusri βρίσκεται στη στάση Lalitasana (χαλάρωση) στο βάθρο του λωτού, καθισμένο στο μαύρο/μπλε λιοντάρι. Στο δεξί του χέρι κρατά ένα ξίφος σοφίας και στο αριστερό του χέρι μια σούτρα σε έναν λωτό. Τα μαλλιά του είναι δεμένα σε ψηλό σινιόν με ψηλό στέμμα στολισμένο με τον τροχό του Ντάρμα. Ένα λουλούδι ακτινοβολεί πίσω από το κεφάλι του. Έχει ένα κολιέ με κοσμήματα γύρω από το σώμα.

Bodhisattva Manjusri

Το άγαλμα του Bodhisattva Manjusri

Ο Bodhisattva Samantabhadra βρίσκεται στη στάση Lalitasana στο βάθρο του λωτού, καθισμένος στον λευκό ελέφαντα. Κρατάει ένα ruyi στο δεξί του χέρι και έχει το αριστερό του χέρι στη mudra. Τα μαλλιά του είναι δεμένα σε ένα ψηλό σινιόν. Ένα λουλούδι ακτινοβολεί πίσω από το κεφάλι του. Έχει ένα ψηλό στέμμα στολισμένο με τον Τροχό του Ντάρμα. Διακρίνεται, επίσης, ένα κολιέ με κοσμήματα γύρω από το σώμα. Ο λευκός ελέφαντας έχει ένα κόσμημα cintamani στο κεφάλι του. Ο Samantabhadra στο Βουδισμό, συνδέεται με την εξάσκηση και το διαλογισμό. Είναι ένας Bodhisattva (“buddha-to-be”) που αντιπροσωπεύει την καλοσύνη και την ευτυχία.

ο Βούδας Bodhisattva Samantabhadra

Ο Bodhisattva Samantabhadra

Naga Buddha statues – Τα αγάλματα Βούδα με φίδι

Στον Ινδουισμό και το Βουδισμό, η Σανσκριτική λέξη Naga αναφέρεται σε μία θεότητα που παίρνει τη μορφή ενός μεγάλου φιδιού, συνήθως κόμπρας. Κάποιες απεικονίσεις, εμφανίζουν τη θεότητα με πολλά κεφάλια φιδιού και άλλες με ένα μόνο. Πιο συγκεκριμένα, η Naga των Βουδιστών συνήθως παρουσιάζεται ως μεγάλη κόμπρα, με ένα κεφάλι και οι τοπικές παραδόσεις θέλουν αυτό ερπετό σπουδαίο και σοφό.

Η Muchalinda Naga φαίνεται να έχει παράσχει κάποιο είδος προστασίας στον Βούδα, κατά τη διάρκεια του μεγάλου του διαλογισμού, γι’ αυτό και θεωρείται ιερή και τιμάται αναλόγως. Λέγεται, ότι ο Βούδας διαλογιζόταν επί τέσσερις εβδομάδες κάτω από ένα δέντρο Bodhi. Τότε, οι ουρανοί σκοτείνιασαν και επί επτά ημέρες έβρεχε δυνατά και ακατάπαυστα. Η μεγάλη θεότητα των ερπετών Muchalinda, ήρθε από τη γη και προστάτεψε το Βούδα με την ίδια του την κουκούλα, μιας και ο Βούδας θεωρείται η πηγή κάθε προστασίας. Όταν ο Βούδας τελείωσε το διαλογισμό του, η Muchalinda υποκλίθηκε μπροστά του και επέστρεψε στο βασίλειο όπου ανήκει.

Muchalinda Buddha

H Muchalinda Naga με ένα επιβλητικό κεφάλι κόμπρας.

Αυτά ήταν μόλις μόλις ένα μικρό δείγμα από το πλούσιο σε εκθέματα Μουσείο και το ναό των λειψάνων του Βούδα στη Σιγκαπούρη. Αν θέλετε να κάτι από όσα αναφέρονται σε αυτό το άρθρο να το αναπτύξουμε περισσότερο, επικοινωνήστε μαζί μου στο ioanna@myalchemies.com. Θα κλείσω αυτή την εξερεύνηση με ένα μικρό απόσπασμα από μία τελετή που πραγματοποιήθηκε στο ναό των λειψάνων, η οποία μοιάζει κατά τη γνώμη μου με κάποιο είδος βάφτισης, ωστόσο δεν το γνωρίζω με βεβαιότητα. Δείτε το και στείλτε μου τις εντυπώσεις σας!

Μυθικές Ιστορίες

Η Μαριγώ και οι καλικάντζαροι

by iopapami_admin

Τα Χριστούγεννα είναι η ιδανική περίοδος για ιστορίες μπροστά από το τζάκι! Επίσης, είναι η περίοδος που οι καλικάντζαροι ανεβαίνουν στην επιφάνεια της γης και κάνουν κάθε είδους σκανταλιά, πειράζοντας τους ανθρώπους. Οι λαϊκές δοξασίες κάνουν εκτενείς αναφορές σε αυτά τα δαιμονικά πλάσματα και τα κατορθώματά τους διαδίδονται πολύ γρήγορα, απ’ άκρη σ’ άκρη! Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τα μυστήρια αυτά όντα, δεν έχετε παρά να διαβάσετε το άρθρο: Καλικάντζαροι: θρύλοι και δοξασίες από όλη την Ελλάδα.

Υπάρχουν πολλές ιστορίες και διαφορετικά περιστατικά που αναφέρονται σε καλικάντζαρους, ενώ τα περισσότερα σώζονται ως τις μέρες μας με πολλές λεπτομέρειες. Έτσι, θα μεταφερθούμε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου για μια ιστορία που λέγεται ακόμη για να διδάξει κάποιους και να τρομάξει άλλους!

Σε εκείνο το χωριό λοιπόν, ζούσε η οικογένεια του Μπαρμπαγιώργη του Νερόπουλου, όπως τον αποκαλούσαν οι συγχωριανοί του. Η οικογένεια αυτή αποτελούνταν από τον ίδιο τον χωρικό, τη γυναίκα του και τα δυο τους παιδιά, τον Κωνσταντή και τη Βασίλω. Όλοι τους ζούσαν φτωχικά. Τα πράγματα όμως πραγματικά δυσκόλευε η γκρίνια των δυο γυναικών της οικογένειας που δεν είχε τελειωμό. Έτσι περνούσε η ζωή τους, ώσπου μια μέρα ο Κωνσταντής, δίχως να ρωτήσει κανέναν, στεφανώθηκε την κόρη του παπά της ενορίας τους, τη Μαριγώ.

Για τη μάνα και την αδερφή του Κωνσταντή, αυτό ήταν το μεγαλύτερο κακό που μπορούσε να τους κάνει. Μη μπορώντας να αντιδράσουν φανερά, ξεκίνησαν να μεταχειρίζονται ξόρκια και δαιμονικά, αλλά και να κακοποιούν και να βασανίζουν τη Μαριγώ, κρυφά από τον άντρα της. Την έδερναν και τη χτυπούσαν με τόση μανία, γιατί ήθελαν να τη σκοτώσουν. Η δύστυχη κοπέλα δε φανέρωσε τίποτα στον άντρα της και υπέμενε όλα τα μαρτύρια καρτερικά, περιμένοντας πως πλησίαζε η μέρα που θα τη δολοφονούσαν. Μοναχή της παρηγοριά και ανακούφιση ήταν η αγάπη και η καλή καρδιά του Κωνσταντή.

Κάθε βράδυ, που έπεφταν όλοι να κοιμηθούν, η Μαριγώ καθόταν ώρες ολόκληρες κάτω από το εικόνισμα και προσευχόταν στο Θεό και στην Παναγία να τη γλιτώσουν από το κακό που τη βρήκε. Μα, σαν να μην της έφταναν όλα αυτά τα βάσανα, κάλεσαν τον Κωνσταντή να παρουσιαστεί στο Στρατό. Έτσι, η φτωχή κοπέλα έμεινε ολομόναχη μέσα στη φιδοφωλιά της πεθεράς και της κουνιάδας της.

Η πρώτη τους δουλειά, μόλις έφυγε ο Κωνσταντής, ήταν να την κλειδώσουν μέσα στο υπόγειο, με τις βρωμιές των ζώων, χωρίς φαγητό και νερό και να την αφήσουν εκεί να πεθάνει. Την κλειδαμπάρωσαν και την έβγαλαν εντελώς απ’ το μυαλό τους. Μέχρι την παραμονή των Φώτων…

Η κόρη του παπά κατάφερε να επιβιώσει πίνοντας νερό από τις κότες και τρώγοντας χορταράκια από τα πρόβατα, που ήταν κλεισμένα μαζί της στο ανήλιαγο και τρισάθλιο υπόγειο. Προσευχόταν διαρκώς στην Παναγιά και τον Χριστό να τη λυπηθούν και να τη σώσουν. Έτσι περνούσαν οι ατελείωτες ημέρες της, έως την παραμονή των Φώτων.

Τότε, οι δυο κακές γυναίκες κατέβηκαν στο υπόγειο, είδαν ότι η Μαριγώ εξακολουθούσε να ζει και αποφάσισαν να τη στείλουν στο μύλο, για να αλέσει. Εκεί, όπως πίστευαν οι δύο μέγαιρες, θα την έβρισκαν και θα την έτρωγαν οι Καλικάντζαροι, που βγαίνουν αυτή τη νύχτα και βλάπτουν τους ανθρώπους. Ήταν σίγουρες ότι θα γλίτωναν μια και καλή από τη νύφη τους.

Το βράδυ, λοιπόν, της έδωσαν μια φοράδα, φόρτωσαν στη ράχη του ζώου δύο σάκους άλεσμα κι έδιωξαν τη δύσμοιρη κοπέλα να πάει νυχτιάτικα στον μύλο. Όλο το χωριό, που έβλεπε τη Μαριγώ να φεύγει τέτοια μέρα για το νερόμυλο, πίστευε ότι δε θα την άφηναν οι Καλικάντζαροι να ζήσει. Σαν έφτασε  λοιπόν στο μύλο, έριξε το άλεσμα στη μυλόπετρα και άρχισε πάλι να προσεύχεται στον Θεό για τη σωτηρία της. Τα μεσάνυχτα ακριβώς, άκουσε έναν θόρυβο διαβολικό. Η σκεπή του μύλου έφυγε. Η γη έτρεμε. Οι πέτρες κυλούσαν η μια πάνω στην άλλη. Πραγματικά, γινόταν ένας αληθινός χαλασμός κόσμου στην κατασκότεινη ρεματιά.

Οι καλικάντζαροι μπαίνουν στο μύλο και βλέπουν τη Μαριγώ

Ξάφνου, φανερώθηκε ένας μεγάλος Καλικάντζαρος με μια πελώρια ουρά, με τεράστια κέρατα, ένα μάτι τρομερό και όλο του το κορμί ήταν γεμάτο άγριες τρίχες. Ήταν ο αρχηγός των Καλικάντζαρων του μύλου και πίσω του έρχονταν άλλοι έντεκα, πιο ασχημομούρηδες. Ο τελευταίος, μάλιστα, ήταν και κουτσός.

Σαν μπήκαν μέσα στο μύλο οι φοβεροί Καλικάντζαροι, από τον αρχηγό έως τον τελευταίο, χαιρέτισαν τη δυστυχισμένη γυναίκα ένας-ένας. Αυτή τους καλησπέρισε ευγενικά και ξεκίνησε να τους καλοπιάνει, τάχα για την ομορφιά τους, μήπως και κατορθώσει να γλιτώσει τον χαμό της. Άρεσαν πάρα πολύ αυτά τα λόγια στους Καλικάντζαρους και άρχισαν τότε να συζητούν μεταξύ τους τι έπρεπε να κάνουν μαζί της. Χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η μια επέμενε να την καταβροχθίσουν, ενώ η άλλη ομάδα πρότεινε να την παντρευτούν. Και αφού καβγάδισαν για ώρα πολλή, αποφάσισαν τελικά να την παντρευτούν! Τη ρώτησαν, όμως, τι προτιμούσε και η ίδια. Και αυτή έσπευσε να τους απαντήσει, για να τους ξεγελάσει:

-Αγαπημένοι μου αντρούληδες, μπορώ και θέλω να σας παντρευτώ, μα για να γίνει τούτος ο γάμος χρειάζονται ένα σωρό πράγματα.

-Τι πράγματα; ρώτησε απορημένος ο αρχηγός των Καλικάντζαρων.

-Δαχτυλίδια, για παράδειγμα, απάντησε πονηρά η Μαριγώ.

Έτρεξαν, λοιπόν και έφεραν δαχτυλίδια, μα πάλι η δύσμοιρη κοπέλα τους έλεγε ένα-ένα τα πράγματα που απαιτούνταν, εκτός από τα δαχτυλίδια, όπως φόρεμα νυφιάτικο, παπούτσια, βραχιόλια, μπαούλα, γλυκά, μαντίλια, σκουλαρίκια, στεφάνια και τόσα άλλα.

Αυτά, φυσικά, τους τα ζητούσε ένα τη φορά, ώστε να περάσει η ώρα, να ξημερώσει, να έρθει ο μυλωνάς κι έτσι, να σωθεί. Κι αφού τελείωσε με τα δικά της χρειαζούμενα, ξεκίνησε να απαριθμεί, πάλι ένα τη φορά, τα δήθεν απαραίτητα για τους γαμπρούς.

Ευτυχώς, ήρθε το πολυπόθητο ξημέρωμα και μαζί του εμφανίστηκε ο ευλογημένος μυλωνάς. Εκείνη την ώρα είδε μέσα στον μύλο τη Μαριγώ με τον κουτσό Καλικάντζαρο. Άναψε αμέσως μια μεγάλη, τριζάτη φωτιά και τον έδιωξε κακήν κακώς. Σε λίγο, επέστρεψαν και οι υπόλοιποι Καλικάντζαροι, οι οποίοι είχαν πάει να ντυθούν γαμπροί. Μόλις αντίκρισαν τον μυλωνά και την πελώρια φωτιά στον μύλο, έφυγαν τρέχοντας, δίχως να κοιτάξουν πίσω τους.

Έτσι, γλίτωσε η δυστυχισμένη Μαριγώ και επέστρεψε στο χωριό της με τη φοράδα φορτωμένη αλεύρι και τόσα πολλά άλλα πράγματα νυφιάτικα, που ούτε τα χωρούσε ο λογισμός των φτωχών συγχωριανών της. Αυτό μαλάκωσε ακόμα και τη γκρίνια της πεθεράς και της κουνιάδας της. Έτσι, τη δέχτηκαν επιτέλους στην οικογένεια και μπόρεσε η Μαριγώ να ζήσει ευτυχισμένες μέρες με τον Κωνσταντή!

Μυθικές Ιστορίες

Καλικάντζαροι: θρύλοι και δοξασίες από όλη την Ελλάδα

by iopapami_admin

Οι μεγάλες γιορτές, κάθε θρησκείας, συνοδεύονται από συμβολισμούς και πολλές φορές από λαϊκές παραδόσεις και θρύλους. Αυτές οι δοξασίες που χάνονται στα βάθη του χρόνου, συγκεράζουν στοιχεία από παλαιότερα έθιμα και αντιλήψεις καθώς και από δεισιδαιμονίες. Μία από τις χαρακτηριστικές των ημερών, είναι και οι καλικάντζαροι. Οι Καλικάντζαροι, σύμφωνα με τις λαϊκές παραδόσεις των Χριστιανών, είναι περίεργα δαιμόνια που κάνουν την εμφάνισή τους στη Γη το Δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα έως τα Θεοφάνεια. Η παράδοση υποστηρίζει πως αυτό συμβαίνει επειδή τις ημέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βρίσκουν ευκαιρία να βγουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους, τώρα που ο Χριστός είναι κι αυτός αβάπτιστος.

Με την εορτή των Φώτων και τον αγιασμό των υδάτων επανέρχονται κάθε χρόνο στην επικαιρότητα, αυτά τα φανταστικά ξωτικά και δαιμόνια, με τα οποία η λαϊκή φαντασία έχει δημιουργήσει τόσους και τόσους μύθους. Το περίεργο είναι ότι ο λαός τους θυμάται πάντα όταν φεύγουν και σχεδόν τους αγνοεί την ημέρα που καταφτάνουν, δηλαδή τη βραδιά των Χριστουγέννων.

Πολλά έχουν γραφτεί για την ετυμολογία της λέξης “Καλικάντζαρος”. Ωστόσο, η πραγματική της καταγωγή παραμένει άγνωστη. Για την ιστορία, θα αναφερθώ μόνο στην ετυμολογία του Αδαμάντιου Κοραή, ο οποίος την παράγει από το “Καλός-Κάνθαρος”.

Ποιοι είναι και πώς δρουν οι καλικάντζαροι;

Τα περίεργα αυτά πλάσματα είναι χιλιάδες και ανεβαίνουν στην επιφάνεια της γης από τις μυριάδες τρύπες που βρίσκονται στο έδαφός της. Βγαίνουν μέσα από τα φαράγγια και τα πηγάδια, από τις σπηλιές, τις καταβόθρες, τις καταπακτές, ενώ τα πιο μικρά από τις μυρμηγκοφωλιές και διάφορες άλλες τρύπες. Κατά την παραμονή τους στη γη μένουν σε μύλους, γεφύρια, ποτάμια και τρίστρατα ή σε σταυροδρόμια, όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύχτα. Στόχος τους είναι να πειράζουν τους περαστικούς, ενώ φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού.

Ο Νικόλαος Πολίτης, λαογράφος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο πρόδρομος της επιστήμης της λαογραφίας στην Ελλάδα, στην πραγματεία του «Οι Καλικάντζαροι» αναφέρει: «Έρχονται από τη γης από κάτω. Όλο το χρόνο πελεκούν με τα τσεκούρια να κόψουν το δένδρο που βαστάει τη γης , αλλά όταν κοντεύουν να το κόψουν έρχεται ο Χριστός και μονομιάς ξαναγίνεται το δένδρο και τότε τα δαιμόνια χιμούν στη γης επάνω και πειράζουν τους ανθρώπους»

Η πίστη για τους καλικάντζαρους ως δαιμονικά όντα που ζουν κάτω από τη γη, στηρίζεται στην κοσμοθεωρία περί ακινησίας της γης (το γαιοκεντρικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο η γη είναι ακίνητη και γύρω της κινούνται τα άλλα ουράνια σώματα ενώ αυτή είναι προσηλωμένη στον θόλο του ουρανού). Ο Νικόλαος Πολίτης πίστευε ότι η συνήθεια οι άνθρωποι να μασκαρεύονται από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα «παρείχε το ενδιαφέρον εις την φαντασίαν του λαού να πλάσει τους Καλικάντζαρους.

Σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες, οι καλικάντζαροι, όλο τον χρόνο πελεκούν ή ροκανίζουν, βαθιά στα έγκατα της γης τον κορμό ενός δέντρου, πάνω στον οποίο στηρίζεται η Γη, για να τη ρίξουν και να την καταβαραθρώσουν. Κι όταν δε μένει, παρά μόνο λίγο, για να αποτελειώσουν το σκοτεινό τους έργο, έρχονται τα Δωδεκαήμερα. Έτσι, ανεβαίνουν στην επιφάνεια, για να πειράξουν τους Χριστιανούς στον επάνω κόσμο. Όταν, όμως, την παραμονή των Φώτων ξανακατεβαίνουν στα καταχθόνια, ξαναβρίσκουν ακέραιο το δέντρο και ξαναρχίζουν το πελέκημα και το ροκάνισμα.

Κάποιες ελληνικές παραδόσεις αναφέρουν ότι οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταμορφωμένοι σε δαιμόνια. Υποστηρίζουν ότι μετατρέπονται σε καλικάντζαρους όσοι έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτιστούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου – 6 Ιανουαρίου) ή αυτοκτόνησαν.

Σύμφωνα με άλλες λαϊκές δοξασίες και δεισιδαιμονίες, Καλικάντζαροι γίνονται όσοι γεννηθούν το βράδυ των Χριστουγέννων ή την εβδομάδα από τα Χριστούγεννα μέχρι την Πρωτοχρονιά, επειδή θεωρούνται “ως εν αμαρτία συλληφθέντες”, δηλαδή τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Εξωτερικά χαρακτηριστικά και ιδιοτροπίες των καλικάντζαρων

Βασικό χαρακτηριστικό αυτών των δαιμονίων, είναι η διχογνωμία, η οποία δεν τους επιτρέπει να φέρουν εις πέρας καμιά δουλειά. Όλα τα αφήνουν στη μέση, γι’ αυτό δεν μπορούν να κάνουν κακό στους ανθρώπους,  παρόλο που η επιθυμία τους είναι μεγάλη. Άλλωστε, είναι γραφτό τους να μην ολοκληρώσουν ποτέ το ροκάνισμα του δέντρου που κρατάει τη Γη.

Τα σωματικά ελαττώματα και η κατατομή που αποδίδει ο ελληνικός λαός στους καλικάτζαρους, μοιάζουν με τις μορφές των Καβείρων δαιμόνων και των άλλων πλασμάτων της Διονυσιακής λατρείας. Στην αρχαία τέχνη βλέπουμε πολλές απεικονίσεις των Καβείρων, στις οποίες αναγνωρίζουμε τους δικούς μας καλικάντζαρους, όπως τους έπλασε η φαντασία του λαού. Μέσα από το πέρασμα των χρόνων, η μορφή αυτών των δαιμονίων άλλαξε, αλλά όχι δραματικά.

Τους αποδίδονται διάφορα χαρακτηριστικά, σίγουρα όχι κολακευτικά, τα οποία αντικατοπτρίζουν την κακία που έχουν μέσα τους. Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι τους φαντάζονται ασχημομούρηδες, φοβερούς και αγριωπούς στην όψη. ‘Αλλον κουτσό, άλλον στραβό, άλλον μονόφθαλμο, άλλους με στραβές μύτες, άλλους χωρίς δόντια, καμπούρηδες, στρεβλούς και γενικά, με όλες τις σωματικές και ψυχικές ατέλειες, που μπορεί να έχει ο άνθρωπος. Σε ορισμένες περιοχές τους περιγράφουν ως γυμνούς ή κουρελιάρηδες, με σκούφους αναποδογυρισμένους, βρωμερούς, με σιδερένια παπούτσια ή τσαρούχια.

Κατ’ άλλες δοξασίες, οι Καλικάντζαροι είναι ασχημομούρηδες, αδύνατοι και καχεκτικοί, συνήθως κοντοί ή και νάνοι. Θεωρούνται μελαμψοί, με χέρια μακριά, με νύχια μεγάλα και γαμψά, για να γρατζουνάνε τις νύχτες τους ανθρώπους και ιδίως τις γριές. Επίσης, τους φαντάζονται με πόδια τράγου ή και κουτσούς. Όταν φορούν παπούτσια, είναι είτε ξύλινα, είτε σιδερένια, ενώ τα ενδύματά τους είναι φτωχά και φτιαγμένα από δέρμα τράγου. Συνήθως, στο κεφάλι τους φορούν μια κουκούλα από μάλλινη κάπα βοσκού. Επίσης, τους φαντάζονται να έρχονται καβάλα πάνω σε γαϊδάρους ή σε πετεινούς.

Έχουν αρχηγό τους τον Μεγάλο Καλικάντζαρο ή Μανδρακούκο ή Υπερβανβουτζικάριο, όπως τον λένε, ο οποίος είναι μάλιστα, σακάτης και κουτσαίνει. Τα παράξενα αυτά δαιμόνια έχουν τη δύναμη να ανεβαίνουν με ευκινησία πάνω σε τοίχους και σε τείχη, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, να περπατούν πάνω στις στέγες, να ανεβοκατεβαίνουν στις καμινάδες και να τρυπώνουν στα σπίτια, παρά τις σωματικές τους ιδιαιτερότητες. Λένε, πως το πέρασμά τους είναι σκέτη συμφορά!

Παίρνουν τη φωνή των νεράιδων για να παραπλανούν τους χωρικούς και σε κάθε χωριό, οι προληπτικοί επινοούν ένα σωρό ξόρκια και τεχνάσματα, ώστε να τους απομακρύνουν. Πιστεύουν ότι τις νύχτες κατεβαίνουν από τις καμινάδες των τζακιών και τρυπώνουν στα σπίτια. Για να τους διώχνουν, λοιπόν, πετούν στη φωτιά φτερά ή τρίχες που μυρίζουν άσχημα, ώστε να μην πλησιάζει ο Καλικάντζαρος.

Σε ορισμένα μέρη της ελληνικής υπαίθρου, πίστευαν ότι όταν βγαίνουν πάνω στη γη οι καλικάντζαροι, ουρλιάζουν απαίσια και προσπαθούν να μολύνουν με τα περιττώματά τους τα τρόφιμα, να σκορπίσουν το αλεύρι, να χύσουν νερό στο πάτωμα, να σταματήσουν το νερό της βρύσης.

Σε κάποια ελληνικά χωριά πίστευαν πως οι καλικάντζαροι είναι σκελετωμένοι, αδύνατοι, φορούν βρώμικα ρούχα, είναι κουτσοί, ψευδοί, μονόφθαλμοι, με ουρές. Επίσης, είναι πολύ ευκίνητοι και ικανοί να σκαρφαλώνουν στους τοίχους, αλλά πολύ φοβητσιάρηδες και με μια βιτσιά γίνονται άφαντοι.

Αλλού φαντάζονταν ότι οι καλικάντζαροι παρουσιάζονται και σαν άνθρωποι, σαν ζώα και σαν περίεργα πουλιά, ότι εμφανίζονται κατά τις σκοτεινές νύχτες στους ανθρώπους σαν παράξενα φαντάσματα. Πίστευαν ότι τα κακά πνεύματα τις νύχτες του Δωδεκαήμερου ήταν ελεύθερα και πανταχού παρόντα και γι’ αυτό κανείς δεν έπρεπε να βραδιαστεί μακριά από το χωριό ή στο δάσος. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή οι καλικάντζαροι είναι οι βρυκολακιασμένοι στρατιώτες που έστειλε ο Ηρώδης να σφάξουν τα νήπια ελπίζοντας ότι θα σκότωνε και τον νεογέννητο Χριστό.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, οι καλικάντζαροι έρχονται στον επάνω κόσμο και περιμένουν να σμίξει η μέρα με τη νύχτα για να μπουν μέσα στα σπίτια, να συναντήσουν χωρικούς μόνους, νέα κορίτσια ή γριές, ώστε να τους κάνουν τα πειράγματά τους για να τους βασανίσουν. Είναι κακά και πονηρά όντα, αλλά δεν μπορούν να βλάψουν τους ανθρώπους, γι’ αυτό και τα λεν σταχτοπόδηδες, σταχτιάδες, κατουρλήδες. Ωστόσο, πάντα προκαλούσαν φόβο και ήταν ανεπιθύμητα πλάσματα.

Οι άνθρωποι είχαν σκεφτεί πολλούς τρόπους για να απομακρύνουν τα καλικαντζάρια από τα σπίτια τους. Παλιά οι γιαγιάδες έκαιγαν στα τζάκια παλιοτσάρουχα. Η άσχημη μυρωδιά τους έκανε τους καλικάντζαρους να φεύγουν. Άλλοι, για να εξευμενίσουν τα πειρακτικά αυτά πλάσματα, άφηναν γλυκά σ’ ένα σημείο του σπιτιού. Υπήρχαν κι αυτοί που τοποθετούσαν ένα κόσκινο μπροστά από την πόρτα του σπιτιού, ώστε μέχρι να μετρήσει ο καλικάντζαρος από περιέργεια τις τρύπες, να λαλήσει ο πετεινός, οπότε να τρέξει να εξαφανιστεί. Μπορούν να κυκλοφορούν ανενόχλητοι μόνο αφού δύσει ο ήλιος και πριν ανατείλει η πρώτη αχτίδα του.

Οι Καλικάντζαροι φεύγουν με το λάλημα του πετεινού.

Το αποτελεσματικότερο μέσο για να κρατηθούν μακριά οι καλικάντζαροι και κάθε άλλο δαιμόνιο θεωρήθηκε η φωτιά. Γι’ αυτό και όλο το Δωδεκαήμερο έμενε συνεχώς το τζάκι αναμμένο και μάλιστα με ξύλα αγκαθωτά, ώστε να έχει η φωτιά μεγαλύτερη δύναμη. Έτσι, εξασφάλιζαν οι νοικοκύρηδες ότι δεν θα μπει στο σπίτι τους κανένας από την καμινάδα.

Οι Καλικάντζαροι μέσα στο χρόνο και στις διάφορες περιοχές

Οι δοξασίες του ελληνικού λαού για τους καλικάντζαρους είχαν απήχηση και στους Τούρκους. Μάλιστα, σε πολλά μέρη της Τουρκίας, πιστεύουν ότι τις δώδεκα αυτές ημέρες εμφανίζονται στη γη οι Καρά-Κόντζολοι, που είναι κακοποιά πνεύματα, τα οποία, για να τα απομακρύνουν από τα σπίτια τους, σέρνουν τις νύχτες του Δωδεκαήμερου αλυσίδες, κάνοντας μεγάλο θόρυβο και σαματά, ώστε να τα τρομάξουν.

Οι Καλικάντζαροι συνηθίζουν να πειράζουν τα κορίτσια, όταν βγαίνουν τη νύχτα έξω μόνα τους, τις χήρες, τις γριές και τις μαμές, αλλά και τους μυλωνάδες, κατά προτίμηση αυτούς, άγνωστο το γιατί. Ίσως επειδή τους αρέσει με τα πειράγματά τους να φέρνουν αναστάτωση και ακαταστασία για να ενοχλούν όσο περισσότερο μπορούν. Φυσικά, τους αρέσει να τρομάζουν και τα παιδιά και να τα κάνουν να κλαίνε.

Αναφορές καλικάντζαρων σε διάφορες γωνιές της Ελλάδας

Στη Χίο, κατά τη μαρτυρία του Λέοντα Αλλατίου, βασάνιζαν κάθε παιδί που γεννιόταν τις ημέρες των Χριστουγέννων. Του έκαιγαν τα πόδια σε μια φωτιά που την άναβαν στο πιο δημόσιο σημείο του χωριού έτσι ώστε να καούν τα νύχια του και να μη μετατραπεί σε Καλικάντζαρο.

Επιπλέον, πίστευαν ότι εκείνοι που πέθαιναν πριν προλάβουν να βαπτιστούν, γίνονται Καλικάντζαροι, όπως κι εκείνοι που πέθαναν δίχως να μεταλάβουν, όσοι έμειναν άταφοι (εκτός εκείνων που σκοτώνονται στις μάχες), οι ακήδευτοι με θρησκευτικές ευχές, οι αυτόχειρες, αλλά κι εκείνοι που δεν βαπτίστηκαν σωστά, είτε επειδή ο ιερέας δε διάβασε καλά τις ευχές κατά τη βάπτιση, είτε επειδή ο ανάδοχος δεν είπε σωστά το Σύμβολο της Πίστεως. Θεωρούσαν ακόμα ότι οποίος το θέλει, μπορεί κατ’ επιθυμία να μετατραπεί σε καλικάντζαρο, ακολουθώντας ένα τελετουργικό. Έπρεπε λοιπόν, επί τρία βράδια συνεχόμενα να μείνει έξω, την ώρα που βασιλεύει το φεγγάρι, έχοντας το κεφάλι του σκεπασμένο με αράχνες και το πρόσωπό του μαυρισμένο με καπνιά, επικαλούμενος ως εξής τους Καλικάντζαρους:

“Μεγάλε Καλικάντζαρε

με τα ξηρά ποδάρια

πάρε μου εμέ το είδος μου

και δώσ’ μου τη μορφή σου

κι εγώ να γίνω τσαγκαρί

κι εσύ ο μάστοράς μου

να πάμε να δουλέψουμε

τον άδικο τον άρχω (άρχοντα)

να κάνουμε αυτόν ασκί,

τομάρι για νταούλι…”

Αν αυτή η διαδικασία επαναληφθεί τρεις φορές, ο άνθρωπος θα γίνει μετά τον θάνατό του Καλικάντζαρος και δε θα αφήνει σε ησυχία τους δικούς του.

Οι λαϊκές δοξασίες θα μας συνοδεύσουν ως τη Σκιάθο, όπου οι πιο παλιοί λένε ότι από την 1η Δεκεμβρίου οι καλικάντζαροι ετοιμάζουν το καράβι τους για να πάνε στο νησί. Την παραμονή των Χριστουγέννων το ρίχνουν στο γιαλό και φθάνουν ανήμερα. Από τότε μέχρι τα Φώτα κανείς δεν τολμάει να βγει νύχτα από το σπίτι του. Την παραμονή των Φώτων, όμως, οι καλικάντζαροι τα μαζεύουν γρήγορα και φεύγουν τρέχοντας μην τους προφτάσει ο παπάς με τον αγιασμό και τους ζεματίσει.

Η λαϊκή φαντασία οργιάζει με τις σκανταλιές των καλικάντζαρων, που βρίσκουν την ευκαιρία να αλωνίσουν στον επάνω κόσμο τότε που τα νερά είναι «αβάφτιστα». Σε πολλές περιπτώσεις παρουσιάζονται και ως κλέφτες, ενώ παλαιότερα, όταν κάτι χανόταν από το σπίτι, αποδίδονταν σε «κλοπή» καλικάντζαρου.

Στην Άντισσα της Λέσβου λένε πως οι καλικάντζαροι έρχονται την πρώτη μέρα του Δωδεκαημέρου, δηλαδή, τα Χριστούγεννα. Πίστευαν πως όποιος πεθάνει και πάει στον άλλο κόσμο άψαλτος κι αλιβάνιστος, βρικολακιάζει και γίνεται Καλικάντζαρος.

Στη Ρόδο, όποιο παιδί γεννηθεί ανήμερα τα Χριστούγεννα, το λένε «Κάο», Καλικάντζαρο. Λέγεται, λοιπόν, ότι οι «Κάηδες» σηκώνονται τη νύχτα απ’ το κρεβάτι τους, το πρώτο δεκαήμερο, κι ασυναίσθητα γυρίζουν έξω. Για να μην αγριέψει όμως το παιδί, οι δικοί του φροντίζουν να του κάνουν το «μονομερίτικο» ρούχο. Φωνάζουν, δηλαδή, στο σπίτι τους γυναίκες που να λέγονται Μαρίες και τους δίνουν μία μπάλα μπαμπάκι. Αυτές το κλώθουν, το κάνουν νήμα, το υφαίνουν και ράβουν ένα ρούχο, που θα το φορέσει ο Κάος. Όλη αυτή η δουλειά πρέπει να γίνει μέσα σε μια μέρα, γι’ αυτό και το ρούχο λέγεται «μονομερίτικο».

Στην Κάρπαθο, οι μανάδες δένουν τη μέση των παιδιών τους, που είναι στις κούνιες, με «βάτους» τις χριστουγεννιάτικες μέρες, για να μην τους κάνουν κακό οι «Κάγοι», οι Καλικάντζαροι, που θα φύγουν απ’ τα σπίτια, όπως πιστεύουν, σαν περάσει η γιορτή τ’ Αϊ-Γιάννη.

Στην Κύπρο πιστεύουν πως ο Καλικάντζαρος μπορεί να «αιχμαλωτιστεί», φτάνει ο άνθρωπος να τον δέσει από το πόδι με «μόλινο» (δηλαδή, με λινή κλωστή). Την παραμονή των Φώτων τελειώνει η δράση των Καλικάντζαρων πάνω στη Γη. Βιάζονται τότε να χωθούν γρήγορα πίσω στα βάθη της, προτού ο παπάς αρχίσει ν’ αγιάζει τα νερά. Για να μην ξεμείνει κανένας πάνω στη Γη, παρακινεί ο ένας τον άλλο να φύγουν. Λένε: «Φορτώστε να φορτώσουμε, κι αϊντέστε να φύγουμε, τ’ έφτασε ο τουρλόπαπας, με την αγιαστούρα του».

2 Καλικάντζαροι

Οι καλικάντζαροι φεύγουν τα Θεοφάνεια

Στην Κομοτηνή φοβούνται τόσο πολύ τους «Καρκατζέλ», ώστε τη νύχτα δεν σφυρίζουν ποτέ, για να μη μαζευτούν πολλοί μαζί και τους κάνουν κακό.

Στα Επτάνησα πιστεύουν ότι τα «Λυκοτσαρδά» ή «Παγανά» είναι αόρατες δυνάμεις που μπορούν να κάνουν χιλιάδες κακά. Είναι τα κακοποιά σύνεργα του σκότους και των ποταμίσιων νερών, που παρουσιάζονται με το πρώτο άστρο των Χριστουγέννων, κι εξαφανίζονται με το αγίασμα των νερών, τα Φώτα.

Στη Θράκη πιστεύουν ότι οι Καλικάντζαροι συνηθίζουν να κατεβαίνουν τη νύχτα από το τζάκι και ν’ αρπάζουν τα λουκάνικα, κι ότι χορεύουν γύρω από τα πηγάδια, όπου, αν πάει κανείς, τον αναγκάζουν να χορέψει μαζί τους. Λέγεται ότι ανεβαίνουν στους ώμους των ανθρώπων που συναντούν τη νύχτα και προσπαθούν να τους πνίξουν αν δεν αποκριθούν σωστά σε ό,τι ερωτηθούν ή, κατ΄ άλλους, τους παρασύρουν σε χορό όπου τους καλούς χορευτές τους ανταμείβουν ή παίρνουν τη μιλιά σε όποιον μιλήσει κατά τη συνάντηση μαζί τους.

Καποιες φήμες υποστηρίζουν πως προέρχονται από τους κενταύρους. Εδώ, βλέπουμε και πάλι τη σύνδεση αυτών των πλασμάτων με την αρχαιότητα. Επίσης, λένε πως όποιος γεννιέται την «εποχή των Καλικαντζάρων» είναι δειλός.

Καταβολές των μύθων των καλικαντζάρων

Η αρχή των μύθων που είναι σχετικοί με τους καλικάντζαρους βρίσκεται στην αρχαιότητα. Κάποιοι υποστηρίζουν πως οι καλικάντζαροι προέρχονται από τις αρχαίες κήρες, δηλαδή τις ψυχές των νεκρών. Οι Αρχαίοι πίστευαν πως οι ψυχές όταν έβρισκαν την πόρτα του Άδη ανοιχτή, ανέβαιναν στον επάνω κόσμο και τριγύριζαν παντού χωρίς έλεγχο και περιορισμούς πειράζοντας τους ζωντανούς. Σύμφωνα με άλλους, οι καλικάντζαροι παρουσιάζουν ομοιότητες με τους ελληνικούς Σάτυρους, καθώς αρέσκονται να πειράζουν τις γυναίκες.

Στο Βυζάντιο γιόρταζαν το Δωδεκαήμερο, δηλαδή την περίοδο μεταξύ Χριστουγέννων και Θεοφανίων με μουσικές, τραγούδια και μασκαρέματα, επηρεασμένοι από τα ρωμαϊκά Σατουρνάλια. Να τονίσουμε εδώ πως η εορτή του θεού Ηλίου, μετά τη χειμερινή ισημερία – στις 21 Δεκεμβρίου – αποτελούσε την αφορμή για να βγουν όλοι οι άνθρωποι στους δρόμους και να γιορτάσουν την έλευση της άνοιξης η οποία πλέον πλησίαζε.

Ως έθιμο, βουτούσαν στα παγωμένα νερά των ποταμών (στη χριστιανική θρησκεία το κάνουμε τα Θεοφάνια) και συγκεντρώνονταν στις πλατείες για να γιορτάσουν την εμφάνιση του θεού Ηλίου, ο οποίος θα έλιωνε τα χιόνια και η γη θα άρχιζε και πάλι να καρποφορεί. Για το λόγο αυτό κρεμούσαν πάνω στα δένδρα (κυρίως στην ιερή, για τους Δρυίδες, βελανιδιά) φρούτα και κόκκινες κορδέλες, οι οποίες συμβόλιζαν την καρποφορία, την ευφορία και τη ζωή (από δω προκύπτει και ο στολισμός του Χριστουγεννιάτικου δένδρου).

Μάλιστα, όσοι έπαιρναν μέρος στις γιορτές του δωδεκαήμερου, έχοντας κρυμμένα τα πρόσωπά τους, έκαναν με πολύ θάρρος και χωρίς ντροπή ό,τι ήθελαν. Πείραζαν τους ανθρώπους στους δρόμους, έμπαιναν απρόσκλητοι σε ξένα σπίτια και αναστάτωναν τους νοικοκύρηδες. Ζητούσαν λουκάνικα και γλυκά και οι νοικοκυραίοι για να γλιτώσουν απ’ αυτούς έκλειναν πόρτες και παράθυρα. Οι μασκαρεμένοι, όμως, έβρισκαν πάντα κάποιους τρόπους να εισβάλλουν στα ξένα σπίτια, ακόμα και από τις καμινάδες. Κι όλα αυτά για δώδεκα μέρες, ως την παραμονή των Φώτων, οπότε με το Μεγάλο Αγιασμό όλα σταματούσαν κι οι άνθρωποι ησύχαζαν.

Ο Μιχαήλ Ψελλός, λόγιος Βυζαντινός ιστορικός, φιλόσοφος, πολιτικός και διπλωμάτης, σε μελέτη του για τους καλικάντζαρους είχε γράψει ότι «ο φόβος και η προκατάληψη των αμόρφωτων ανθρώπων είναι εκείνο που γεννά τις φαντασίες των δαιμονικών». Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε πως από εκείνη την περίοδο, των Βυζαντινών, προέκυψαν κάποια από τα χαρακτηριστικά που συνοδεύουν τους καλικάντζαρους μέχρι και τις ημέρες μας όπως το ότι είναι ευκίνητοι, χορευταράδες, πειραχτήρια, γλεντζέδες, γυναικάδες.

Σύμφωνα με την καθηγήτρια του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ευγενία Κούκουρα, οι αντιλήψεις περί καλικάντζαρων και η μεταμφίεση σε ένα είδος φαντασμάτων (που παραπέμπει στο δυτικό Halloween) στις 25 Δεκεμβρίου, όπως συμβαίνει σε πολλές περιοχές της Δύσης, χάνεται στα βάθη των χιλιετιών. Προσθέτει, μάλιστα, πως υπάρχουν συγκεκριμένες αναφορές στον Πλούταρχο και στον Κικέρωνα από τις οποίες φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι ψυχές που αποχωρίστηκαν από το σώμα, είτε παρίσταναν τους καλούς δαίμονες και ήταν φύλακες των ανθρώπων (lares) είτε τους κακούς και ονομαζόταν Iarvei (δηλαδή έμπουσες ή μορμολύκεια) και κατοικούσαν σύμφωνα με ορισμένες πηγές μεταξύ Σελήνης και Γης και σύμφωνα με άλλες, στον Άδη.

Οι αρχαίοι πίστευαν ότι αυτοί οι δαίμονες επισκέπτονταν τρεις φορές τον χρόνο τη Γη: στις 24 Αυγούστου, στις 5 Οκτωβρίου και στις 8 Νοεμβρίου και τότε ο κόσμος ήταν ανοιχτός (muntus patet). Εκείνες τις περιόδους διοργανώνονταν ειδικές τελετές και εορτές για τις ψυχές. Κατά τον Κικέρωνα, ο στρατηγός Δέκιμος Βρούτος, ο οποίος ήταν ο πρώτος που επιτέθηκε στον Άδη, διάβηκε τον ποταμό της Λήθης και επέστρεψε ζωντανός, γιόρταζε την εορτή των ψυχών την τελευταία ημέρα του τελευταίου μήνα του χρόνου. Τότε οι άνθρωποι έστρωναν τραπέζια για να ταΐσουν τα καλά πνεύματα και από κει ενδεχομένως να προέρχονται οι ρίζες του Halloween της Δύσης.

Σε αρκετές περιπτώσεις, οι καλικάντζαροι συγχέονται/συνδέονται με τα Τρολ, τρομακτικά όντα της Νορβηγικής μυθολογίας που πολλές φορές χαρακτηρίζονται και ως ανθρωποφάγα. Ορισμένες λαϊκές παραδόσεις αναφέρουν πως μερικοί από τους καλικάντζαρους έχουν στη ράχη τους από φυσικού τους μια κούνια αγκαθερή και σ’ αυτήν βάζουν όσα παιδιά αρπάζουν και τα κουνούν για να τα ματώνουν απ’ τ’ αγκάθια και να τους πίνουν το αίμα, παραπέμποντας στον αυστριακό/γερμανικό μύθο του Κράμπους.

Καλικάντζαρος

Ανάλογες δοξασίες εμφανίζονται και στην υπόλοιπη Δύση, όπου κατά το Δωδεκαήμερο εμφανίζονται Λυκάνθρωποι, Στρίγγλες, Μάγισσες, Νόρνες και Παγανά. Με την ονομασία Παγανά αναφέρονταν γενικότερα στα ξωτικά και τα φαντάσματα. Στα αγγλικά pagan είναι ο ειδωλολάτρης. Και παγανή Κυριακή σημαίνει η Κυριακή που δεν έχει άλλη εορτή.

Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, στη Βενετία, την παραμονή των Χριστουγέννων γεννιόντουσαν οι μάγισσες και οι στρίγγλες. Στη Γαλλία, οι Loup-garous τριγυρνούσαν στους δρόμους τη νύχτα των Χριστουγέννων και έτρωγαν τα σκυλιά. Στην Ισλανδία, πίστευαν ότι κάθε Χριστούγεννα 9 julesveinar κατέβαιναν από τα βουνά για να αρπάξουν παιδιά και να τα οδηγήσουν στις σπηλιές των ξωτικών. Ενώ στη Γερμανία, το Δωδεκαήμερο ανέβαινε στη γη ο Άγριος Κυνηγός, η Λυσσασμένη Στρατιά, οι μάγισσες και οι τερατόμορφες γυναίκες που έκλεβαν τα μωρά από την κούνια τους. Γι’ αυτό οι άνθρωποι έπρεπε να κλειδώνονται μέσα μετά τη δύση του ήλιου και να μην κάνουν καμιά δουλειά εκείνες τις ημέρες.

Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε πως όλες αυτές οι λαϊκές παραδόσεις και θρησκευτικές πεποιθήσεις έχουν τις ρίζες τους στα βάθη του χρόνου και επιβιώνουν από την αρχαία Ελλάδα και Ρώμη μέχρι τις μέρες μας.  Αρχικά, λοιπόν, εντάσσονται στην παράδοση των Ελλήνων και των Χριστιανών. Από τον ελλαδικό χώρο ξεκίνησαν οι διάφορες ιστορίες που κυκλοφορούν για αυτούς, αλλά ύστερα εξαπλώθηκαν ακόμα και στην Ευρώπη.

Σε αυτά τα μυστήρια πλάσματα που ανεβαίνουν στην επιφάνεια της γης μόνο για λίγες ημέρες, έχουν αποδοθεί κι άλλες ονομασίες. Πολύ παλιά, στην Αθήνα τους Καλικάντζαρους τους έλεγαν Κολοβελώνηδες και στην Ήπειρο, Κολιοντζήδες. Οι Βυζαντινοί τους ονόμαζαν Βανβουτζικαρίους. Το όνομά τους απαντάται με πολλές παραλλαγές σε διάφορα ελληνικά χωριά. Η επικρατέστερη ονομασία τους είναι Καλικάντζαροι, αλλά αλλού λέγονται Καρκάτζαλοι, Καρκατζέλια, Καλιτσάγγαροι, Καλικατζούρια, παγανά κ.α.

Γιατί οι καλικάτζαροι εμφανίζονται το Δωδεκαήμερο;

Οι 12 ημέρες μεταξύ Χριστουγέννων και Θεοφανίων, το γνωστό Δωδεκαήμερο, προστέθηκαν για να εναρμονιστεί ο σεληνιακός με τον ηλιακό χρόνο και για το λόγο αυτό θεωρήθηκαν μέρες εμβόλιμες, μη κανονικές. Κατά το διάστημα αυτό επέρχεται μια αναστάτωση στην τροχιά του χρόνου. Οι παραδόσεις θέλουν σ’ αυτή την αλλαγή να παρουσιάζονται μυστηριώδη όντα,  έτοιμα να ενοχλήσουν και να βλάψουν τους ανθρώπους. Τέτοια όντα θεωρούνται και οι καλικάντζαροι, που για κάποιους λαούς και μυθολογίες αντιπροσωπεύουν τους δαίμονες της βλαστήσεως και συνδέονται με τα ξωτικά, τους νάνους, τους γνώμους (τα μικροσκοπικά πνεύματα του Παράκελσου) και τα μικροσκοπικά kobold (πνεύματα της γερμανικής λαογραφίας).

Η ιδέα ότι οι Καλικάντζαροι έρχονται το Δωδεκαήμερο, φαίνεται από τις οργιώδεις εορτές των Βυζαντινών κατά τις ημέρες αυτές. Φορούσαν προσωπίδες και έκαναν διάφορες παρεκτροπές τις νύχτες στους δρόμους, εισβάλλοντας πολλές φορές σε άγνωστα σπίτια. Η Εκκλησία εναντιώθηκε σε αυτές τις παρεκτροπές θεωρώντας τες κατάλοιπα παγανισμού και ειδωλολατρείας. Μάλιστα, προσπάθησε με αφορισμούς να περιορίσει τις γιορτές αυτές, αλλά δεν το κατόρθωσε. Άλλωστε, λείψανα των εορτών αυτών σώζονται και σήμερα σε πολλά μέρη της Δυτικής Μακεδονίας, της Θράκης και του Πόντου.

Εδώ, βέβαια, θα πρέπει να τονίσουμε ότι στην ελληνική λαογραφία εκτός από τους καλικάντζαρους υπάρχουν κι άλλα «δαιμόνια» /ενοχλητικά ή βλαπτικά πνεύματα της Ελληνικής υπαίθρου, που έχουν μεν τα ίδια χαρακτηριστικά, αλλά εμφανίζονται όλο το χρόνο όπως οι «παγανοί»,τα «αερικά», τα «ξωτικά», οι «παρωρίτες», τα «τσιλικρωτά», οι «καλιοντζήδες», οι «πλανήταροι», οι «κατσιάδες», οι «χρυσαφεντάδες» και άλλα (ανάλογα με την περιοχή) που γενικά εμφανίζονται και συμπεριφέρονται όπως οι καλικάντζαροι.

Όπως παρατηρούμε, λοιπόν, η λαϊκή παράδοση που μάλιστα έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα, κατάφερε όχι μόνο να εδραιωθεί γεωγραφικά και πολιτισμικά αλλά και να επιβιώσει ως τις μέρες μας. Οι προκαταλήψεις των λαών, το μυστήριο, η σχέση καλού και κακού σε αυτές τις ιστορίες ίσως είναι κάποια από τα στοιχεία που τις κάνουν να ξεχωρίζουν και εξασφαλίζουν χρονική συνέχεια.

Για κάποιο λόγο, η περίοδος των Χριστουγέννων αλλά και γενικότερα οι κρύες και μακριές νύχτες του χειμώνα, πυροδοτούν τη φαντασία των ανθρώπων και παρουσιάζονται ιδανικές για τρομακτικές ιστορίες. Όπως και να ‘χει, ακόμα και μετά την πιο σκοτεινή νύχτα, ακολουθεί το φως της μέρας. Η φωτιά στο θρύλο των καλικάντζαρων προστατεύει τον άνθρωπο και διώχνει το κακό μακριά. Με τη φωτιά, όμως, ο Προμηθέας δεν έφερε στον άνθρωπο τη γνώση; Η γνώση τελικά είναι αυτή που μας προστατεύει από όσους “καλικάντζαρους” και να έρθουν.

Υπάρχουν πολλές τοπικές ιστορίες για τους καλικάντζαρους. Αν θέλετε, διαβάστε από εδώ για τη Μαριγώ και τα καλικαντζάρια!

Vagonetto, στοά 850
Εξ-ερευνήσεις

Επίσκεψη στο Μεταλλευτικό Πάρκο “Vagonetto”

by iopapami_admin

Η επίσκεψη στο Μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας “Vagonetto” αποτελεί μία μοναδική εμπειρία και τη συστήνω σε όλους! Μικροί και μεγάλοι μπορούν να ξεναγηθούν στον εκθεσιακό χώρο μεταλλευτικής ιστορίας, τη διαδραστική πτέρυγα ψηφιακής τεχνολογίας και τέλος, στη στοά 850! Το Vagonetto προσφέρει ένα μοναδικό ταξίδι στην ιστορία του βωξίτη και, μάλιστα, μπορούμε να δούμε το χρονικό της τεχνολογικής εξέλιξης σε αυτόν τον τομέα.

Εκθεσιακός χώρος Vagonetto

Στον εκθεσιακό χώρο μαθαίνουμε για τα πετρώματα, για τις ποιότητες βωξίτη αλλά και τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν για την πραγματοποίηση μετρήσεων. Μερικά από αυτά είναι ο μετρητής οξυγόνου, ο ανιχνευτής διοξειδίου του άνθρακα, το θορυβόμετρο και πολλά ακόμη. Γνωρίζουμε τη διαδικασία που ακολουθούσαν από τον εντοπισμό του βωξίτη μέχρι τη μετατροπή του σε αλουμίνιο και αλουμίνα. Μπαίνουμε για λίγο στον κόσμο των εργατών του εργοστασίου βλέποντας τις διαδικασίες που ακολουθούσαν, τα μέσα που χρησιμοποιούσαν και την εξέλιξη των εργασιών μέχρι την παραγωγή του επιθυμητού προϊόντος.εκθεσιακός χώρος μεταλλευτικής ιστορίας

Στην Πτέρυγα Ψηφιακής Τεχνολογίας μπορούμε να παρακολουθήσουμε το οπτικοακουστικό υλικό που έχουν δημιουργήσει για τους επισκέπτες. Μέσα από αυτό, κάνουμε ένα ταξίδι στα έγκατα της Γης και βλέπουμε τα πετρώματα και τα μεταλλεύματα του υπεδάφους. Από εκεί, βλέπουμε πώς ξεχωρίσουμε τον βωξίτη που μας ενδιαφέρει και πώς προχωράμε στην εκμετάλλευσή του. Επίσης, έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τους εργάτες του ορυχείου να μας μιλούν για τις συνθήκες εργασίας τους και την καθημερινότητα ενός μεταλλωρύχου. Τέλος, ακολουθεί μία διαδραστική παράσταση, η οποία είναι διασκεδαστική και διδακτική, ειδικά για τα παιδιά.

Κατεβαίνοντας στη στοά 850 του Vagonetto

Ιωάννα Παπαμιχαήλ στο Vagonetto

Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι όλης της ξενάγησης, είναι η επίσκεψη στη στοά 850! Η διάνοιξη αυτής της στοάς πραγματοποιήθηκε το 1967 και η λειτουργία της σταμάτησε το 1972, λόγω εξαντλήσεως του κοιτάσματος. Μετατράπηκε σε επισκέψιμο τουριστικό και εκπαιδευτικό προορισμό μόλις το 1998. Τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, κατεβαίνουμε με ένα ασανσέρ στη στοά, μπαίνουμε σε ένα βαγόνι και ξεκινάμε το ταξίδι μας στα βάθη της στοάς. Το βαγόνι που θα μας μεταφέρει ως εκεί έχει κι αυτό την ιστορία του. Πρόκειται για ένα βαγόνι που χρησιμοποιούσαν παλιά οι μεταλλωρύχοι για να φορτώνουν τον βωξίτη και να τον στέλνουν έξω για τις περαιτέρω κατεργασίες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι φτάνοντας στο τέρμα της στοάς, βρισκόμαστε στα 200 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Εμένα προσωπικά, με ενθουσίασε αυτό το γεγονός. Ωστόσο, αν αγχώνεστε για το οξυγόνο ή τυχόν στενά περάσματα, πραγματικά δεν συντρέχει κανένας λόγος. Όπως θα σας διαβεβαιώσουν και πριν κατεβείτε στη στοά, όλες οι στοές έχουν αεραγωγούς για να υπάρχει σταθερή ροή οξυγόνου. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσαν και οι μεταλλωρύχοι να εργαστούν εκεί. Οπότε μπορείτε να αφήσετε τους ενδοιασμούς σας (αν έχετε) στην άκρη και να αγκαλιάσετε την εμπειρία! Κλείνοντας, λοιπόν, τη σύντομη αυτή παρένθεση, ας συνεχίσουμε με την είσοδό μας στη στοά 850!

Με τον κατάλληλο ξεναγό στο πλευρό μας, περπατάμε μέσα στη στοά και ενημερωνόμαστε για την εξέλιξη του εξοπλισμού και τη ροή των εργασιών. Μπορώ να το χαρακτηρίσω σαν ένα ταξίδι στο χρόνο, γιατί πραγματικά βλέπουμε την τεχνολογική πρόοδο και τις μεθόδους εξόρυξης βωξίτη, όπως σημειώνονταν στην πορεία της ιστορίας. Τα εκθέματα που έχουν τοποθετηθεί για να μας διηγηθούν την ιστορία τους είναι τόσο αντιπροσωπευτικά, σαν ζωντανή αναπαράσταση! Ακολουθούν φωτογραφίες από τη στοά, αλλά τα καλύτερα τα αφήνω για να τα βιώσετε από κοντά!

βαγόνι στη στοά 850

Vagonetto

εξόρυξη βωξίτη

Το Vagonetto είναι ανοικτό καθημερινά, Σαββατοκύριακα και αργίες 9:00 – 17:00. Ο χώρος ενδείκνυται για μικρούς και μεγάλους. Μάλιστα, όπως θα διαπιστώσετε και οι ίδιοι, μπορείτε εύκολα να παρασυρθείτε και να γίνετε παιδιά μέσα από τη διαδραστική εξερεύνηση. Ο ενθουσιασμός και η προσμονή για να μάθετε ακόμη περισσότερα, θα κάνουν αυτήν την εμπειρία μοναδική!

Για να ξεκινήσετε κι εσείς το ταξίδι σας στο Vagonetto, δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Μεταλλευτικού Πάρκου Φωκίδας, να ενημερωθείτε και να κλείσετε το εισιτήριό σας!

Παλαιοχριστιανικός ναός Παναγίας Μαυρομαντήλα
Εξ-ερευνήσειςΜυθικές Ιστορίες

Ο Πρωτοχριστιανικός ναός της Θεοτόκου Ελεούσας

by iopapami_admin

Σε μια πρόσφατη εξερεύνηση στην αρχαία Λιλαία, τα βήματα με οδήγησαν στις πηγές της Ελεούσας και τον πρωτοχριστιανικό ναό της Παναγίας Μαυρομαντήλας, ή αλλιώς, ναός της Θεοτόκου Ελεούσας. Ο Πολύδροσος, μπορεί να είναι ένα γραφικό χωριουδάκι κοντά στη Λιλαία, αλλά κρύβει τα δικά του μυστικά και μοναδική φυσική ομορφιά!

πηγές Ελεούσας

Στις πηγές της Ελεούσας

Ποιος μπορεί να αντισταθεί στη φυσική ομορφιά ενός μαγευτικού τοπίου; Άκουσα ότι υπάρχουν εκεί κοντά οι πηγές ενός ποταμού κι αμέσως το έκανα. Αυτό όμως που αντίκρυσα από κοντά, ξεπερνούσε και τη φαντασία μου.  Ουσιαστικά, πρόκειται για τις πηγές του Βοιωτικού Κηφισού, που με τα αναβλύζοντα ύδατά τους, δημιουργούν αυτό το πανέμορφο τοπίο. Σύμφωνα με το μύθο, ο θεοποιημένος θεός Κηφισός τροφοδοτούσε με νερό τις δύο κόρες του. Η μία ήταν η Κασταλία των Δελφών και η άλλη η ναϊάδα νύμφη Λίλαια.

στις πηγές Ελεούσας

Μια όαση δροσιάς που ενδείκνυται για πεζοπορία, πικ νικ και περισυλλογή. Πιθανότατα, πηγαίνοντας εκεί, θα βρείτε μικρές ή μεγάλες παρέες που κάνουν τον περίπατό τους, οικογένειες με παιδιά για να παίξουν στη φύση ή ζευγάρια που κάνουν μία ρομαντική βόλτα. Θα καταλάβετε ότι φτάσατε στις πηγές από την απότομη πτώση της θερμοκρασίας, η οποία ειδικά το καλοκαίρι, είναι πολύ ευχάριστη.

Η αφθονία των νερών επιτρέπει στη φύση να είναι στα καλύτερά της όλο το χρόνο. Μεγάλα πλατάνια, θάμνοι, γρασίδι και άλλα δέντρα, δημιουργούν ένα ειδυλλιακό τοπίο. Τα διάσπαρτα τμήματα από τους λίθους του αρχαίου ναού, μαρτυρούν ότι ο τόπος αυτός έχει γνωρίσει μία ακμή στην ιστορία του, έχει υπάρξει σημαντικός και, σίγουρα, κρύβει πολλά μυστικά από ένα μακρινό παρελθόν.

Μερικά μόλις μέτρα πιο μακριά, βρίσκονται τα ερείπια του πρωτοχριστιανικού ναού της Θεοτόκου Ελεούσας.  Στο βίντεο που ακολουθεί, κάνουμε μια σύντομη βόλτα στις πηγές και θα συνεχίσουμε με την επίσκεψή μας στο ναό!

Ο Πρωτοχριστιανικός ναός της Θεοτόκου Ελεούσας

Σχετικά με τη χρονολόγηση αυτού του ναού, υπάρχουν κάποιες ασάφειες. Έχω βρει αναφορές για οικοδόμηση τον 5ο αιώνα ενώ σε άλλες πηγές αναφέρεται ως Βυζαντινός του 7ου αιώνα. Αυτό που παρατηρεί κάποιος φτάνοντας στο ναό, είναι η χρήση δομικών υλικών που παραπέμπουν πιο πολύ σε αρχαιοελληνικό. Ήταν πολύ σύνηθες, εξάλλου, με την εξάπλωση της νέας θρησκείας του Χριστιανισμού, να γκρεμίζουν αρχαίους ναούς και να χτίζουν με τα υλικά τους χριστιανικούς, στην ίδια θέση.

ναός της Θεοτόκου Ελεούσας ή Παναγίας Μαυρομαντήλα

Αναζητώντας, λοιπόν, πληροφορίες για το αν υπήρχε σε αυτό το σημείο κάτι άλλο, βρήκα πολλές αναφορές για την ύπαρξη αρχαίου Ιερού ή Ναού. Ο ιερός αυτός χώρος ήταν αφιερωμένος στον θεό Κηφισό. Ακούγεται πολύ λογικό γνωρίζοντας ότι ακριβώς δίπλα βρίσκονται οι πηγές του Βοιωτικού Κηφισού και ότι τα ποτάμια θεοποιούνταν στην αρχαιότητα.

Στο βίντεο που ακολουθεί θα κάνουμε μία σύντομη περιήγηση στο εσωτερικό του ναού και μπορείτε να παρατηρήσετε και μόνοι σας τα αρχαία λείψανα.

Η παράδοση που αιτιολογεί την ονομασία: Παναγία Μαυρομαντήλα

Ο ναός της Θεοτόκου Ελεούσας έχει και μία άλλη ονομασία: Παναγία Μαυρομαντήλα. Υπάρχει, λοιπόν, ένας τοπικός θρύλος που αιτιολογεί αυτήν την ονομασία.

Μια όμορφη κόρη, ονόματι Ελεούσα, τη διεκδικούσαν δύο παλικάρια. Επειδή στην περιοχή δεν υπήρχε νερό αλλά ούτε και ναός αφιερωμένος στην Παναγία, αποφάσισε να ζητήσει από τους νεαρούς αντίστοιχο “άθλο”. Όποιος εκπλήρωνε πρώτος τη δοκιμασία του, θα έπαιρνε το χέρι της κοπέλας ως ανταμοιβή. Από τον έναν, λοιπόν, ζήτησε να τρυπήσει το βράχο μέχρι να βρει άφθονο νερό. Από τον άλλον, να χτίσει ναό αφιερωμένο στην Παναγία. Οι δύο νέοι ολοκλήρωσαν το έργο τους ταυτόχρονα, οπότε έδωσαν μάχη για το ποιος θα επικρατήσει. Τελικά, σκοτώθηκαν και οι δύο. Έκτοτε, η πηγή ονομάζεται Αγία Ελεούσα και η εκκλησία Παναγία Μαυρομαντήλα, λόγω του πένθους της κοπέλας.

ναός της Θεοτόκου Ελεούσας ή αλλιώς Παναγία Μαυρομαντήλα

Σίγουρα και σε εσάς ακούγεται λίγο… απίθανο να μην υπήρχε νερό εκεί που βρίσκονταν οι πηγές του Κηφισού από την αρχαιότητα. Το πλαίσιο ενός θρύλου μπορεί να “δικαιολογήσει” πολλά παράδοξα! Σε κάθε περίπτωση, αξίζει αν βρεθείτε στην περιοχή να πάτε από τον Πολύδροσο είτε με τα πόδια είτε με αυτοκίνητο ως εκεί.

 

Μετά τα... φυσικά!

Μακιαβελισμός: αναγνωρίστε τα σημάδια σε μία προσωπικότητα

by iopapami_admin

Ο “Μακιαβελισμός” πήρε το όνομά του από τον Ιταλό διπλωμάτη και συγγραφέα, Niccolò Machiavelli (1469–1527). Σαν όρος, γενικότερα, χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την άποψη ότι η πολιτική είναι ανήθικη και ότι οι συνήθως αδίστακτες ενέργειες που περιλαμβάνουν δόλο, προδοσία και βία είναι επιτρεπτές ως αποτελεσματικά μέσα απόκτησης και διατήρησης της πολιτικής εξουσίας. Με μια σχετική έννοια, ο Μακιαβελικός σημαίνει την εξωφρενικά ανήθικη συμπεριφορά που εξυπηρετεί το προσωπικό συμφέρον ενός ατόμου ή μιας ομάδας παρά το μεγαλύτερο καλό μιας κοινότητας ή χώρας.

Υπάρχει ένας όρος στην ψυχολογία: η Σκοτεινή Τριάδα, με τον οποίο αναφερόμαστε στις τρεις πιο “σκοτεινές” προσωπικότητες. Έχουμε λοιπόν, τους μακιαβελιστές, τους ναρκισσιστές και τους ψυχοπαθείς. Για το πώς αναγνωρίζουμε έναν νάρκισσο και ποιο είναι το ψυχολογικό του προφίλ, έχουμε αναφερθεί εκτενώς σε παλιότερο άρθρο. Μπορείτε να το διαβάστε από εδώ: Αναγνωρίζοντας έναν νάρκισσο. Ως “σκοτεινές” χαρακτηρίζουμε τις προσωπικότητες που συγκεντρώνουν πολλά αρνητικά γνωρίσματα, μέσα στα οποία συγκαταλέγεται η κραυγαλέα περιφρόνηση για τους άλλους και η εμμονή με τον εαυτό. Υποτιμώντας οποιονδήποτε άλλον, στοχεύουν στην εκμετάλλευσή του, χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα προς την εξυπηρέτηση δικών τους σκοπών.

Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε αγαπούν.

Niccolò Machiavelli

Μακιαβελισμός: αναγνωρίζοντας τα σημάδια

Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο, υπάρχουν και πολλές αποχρώσεις του γκρι. Έτσι και στην ψυχολογία, υπάρχει μία κλίμακα, ένα φάσμα, μέσα στο οποίο κινούνται οι συμπεριφορές και οι τάσεις των ανθρώπων. Μια μακιαβελική προσωπικότητα, δεν συγκεντρώνει απαραίτητα όλα τα σημάδια και στον απόλυτο βαθμό. Υπάρχει, σαφώς, διαβάθμιση. Για παράδειγμα, κάποιοι άνθρωποι είναι πιο χειριστικοί από κάποιους άλλους, ή κάποιοι είναι πιο εγωπαθείς από άλλους.

Μιλώντας για σημάδια, λοιπόν, θα αναφερθούμε στις τάσεις και στην προδιάθεση προς κάποιες αντιλήψεις και συμπεριφορές. Όσο πιο πολλά στοιχεία από αυτά συγκεντρώνει μία προσωπικότητα και σε όσο πιο μεγάλο βαθμό, τόσο πιο μακιαβελική μπορεί να χαρακτηριστεί. Οι μακιαβελιστές:

  • Έχουν εμμονή με το να είναι δυνατοί, και κυρίως, πιο δυνατοί από τους άλλους. Προκειμένου να κερδίσουν σε ισχύ, δόξα ή έπαινο, δεν θα διστάσουν να “τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια” κάποιου που θα μπορούσε ενδεχομένως να πάρει τα αντίστοιχα εύσημα.
  • Χειραγωγούν τους άλλους με έξυπνο τρόπο. Κάποιοι μακιαβελιστές είναι πιο ευφυείς από άλλους. Αυτοί που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, αναγνωρίζουν ότι δεν μπορούν συνεχώς να χειραγωγούν και να εκμεταλλεύονται, γιατί κάποια στιγμή θα δημιουργήσουν πολλούς εχθρούς. Έτσι, ενεργούν με πιο δόλιο τρόπο. Πού και πού, προσφέρουν κι αυτοί βοήθεια και συνεργάζονται, απλά φροντίζουν αν μην προσφέρουν σε άλλον και χάσουν από κάτι δικό τους.
  • Μηχανορραφία και συνωμοσία. Ορισμένοι άνθρωποι με μακιαβελική προσωπικότητα ξοδεύουν πολύ χρόνο σε σχέδια, σκέψεις και συνωμοσίες προκειμένου να φτάσουν εκεί που θέλουν. Αυτό τους στερεί το χρόνο από το να δράσουν πραγματικά για να επιτύχουν.
  • Εξαπάτηση, η δεύτερη φύση τους. Μπορούν να πουν ψέματα χωρίς δισταγμό και να χρησιμοποιήσουν διάφορα μέσα για να κερδίσουν αυτό που θέλουν. Εκμεταλλεύονται τη γοητεία τους, την κολακεία, ακόμα και την καλοσύνη των άλλων. Δεν διστάζουν μπροστά σε αθέμιτα μέσα.
  • Συνήθως, έχουν μία κυνική στάση για τη ζωή ενώ η ηθική, οι αρχές και οι αξίες, εκλείπουν από τον ψυχισμό τους. Δεν διστάζουν να ποδοπατήσουν άλλους, να εκβιάσουν συναισθηματικά ή να αθετήσουν υποσχέσεις.
  • Έχουν πολύ χαμηλά επίπεδα ενσυναίσθησης, αποφεύγουν τους συναισθηματικούς δεσμούς και τις δεσμεύσεις. Προτιμούν να κρατούν αποστάσεις από τους άλλους και να μην καλλιεργούν οικειότητες.

Σύγχυση καλού και κακού σε μια μακιαβελική προσωπικότητα

Ο άνθρωπος με μακιαβελική προσωπικότητα, δεν είναι πάντα και απόλυτα κακός. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις μακιαβελιστών που δεν αναγνωρίζουν τη συμπεριφορά τους. Δηλαδή, δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν αυτό που κάνουν. Πολλές φορές, δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους και δεν αντιλαμβάνονται τις συνέπειες των πράξεών τους. Υπάρχουν, βέβαια, και αυτοί που έχουν πλήρη συναίσθηση της προσωπικότητάς τους και δρουν βάσει συνειδητού σχεδίου. Αυτοί μπορούν να είναι και πιο επικίνδυνοι. Το να γνωρίζεις ότι εξαπατάς, αδικείς, χειραγωγείς και εκμεταλλεύεσαι τους ανθρώπους και να συνεχίζεις να το κάνεις, δείχνει μεγάλη ανηθικότητα και έλλειψη φραγμών. Είναι αυτό που λέμε: ικανός για όλα.

Θέλετε να μάθετε πώς να αντιμετωπίζετε τέτοιες προσωπικότητες; Επικοινωνήστε μαζί μου στο ioanna@myalchemies.com για να ζητήσετε να εμβαθύνουμε στο θέμα.

Εξ-ερευνήσεις

Καρύταινα: οδοιπορικό στο Τολέδο της Ελλάδας

by iopapami_admin

Παραδοσιακή, μυστηριακή και αγέρωχη, δεσπόζει η Καρύταινα στην ορεινή Αρκαδία. Μέσα σε 2,5 με 3 ώρες από την Αθήνα, αλλάζουμε τοπίο και χανόμαστε στα πλακόστρωτα δρομάκια του παραδοσιακού αυτού οικισμού, που αποπνέουν έναν αέρα από Μεσαίωνα!

Περπατώντας στα πλακόστρωτα της Καρύταινας.
Ο ανδριάντας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στο κάστρο της Καρύταινας, στην κορυφή του λόφου.

Γιατί να επισκεφθείτε την Καρύταινα

Η ορεινή Αρκαδία προσφέρεται για εξορμήσεις στη φύση, ενώ η Αρκαδική γη έχει πλούσια και ανεξάντλητη ιστορία. Σε υψόμετρο 500 περίπου μέτρων, ο γραφικός οικισμός της Καρύταινας θα κλέψει την καρδιά σας! Πλακόστρωτα από τον 13ο αιώνα, αρχοντικά του 19ου, μαγευτική θέα στον κάμπο της Μεγαλόπολης και ένα κάστρο που κρύβει τα δικά του μυστικά!

Θέα από το κάστρο προς τον κάμπο της Μεγαλόπολης, τους δύο ποταμούς και το ιστορικό γεφύρι, που πλέον υπερκεράζεται από μια σύγχρονη γέφυρα.

Περπατώντας στα στενά δρομάκια του χωριού, θα αισθανθείτε ότι μεταφέρεστε πίσω στο χρόνο και ότι οι ρυθμοί εδώ κυλούν πιο αργά. Ο καθαρός αέρας σας προσκαλεί σε κάθε διασταύρωση σε άλλες διαδρομές για να δείτε κάτι ακόμα, όπως την κεντρική εκκλησία του χωριού από όπου μπορείτε να απολαύσετε τη θέα προς τον Αλφειό και τον Λούσιο ποταμό. Επίσης, μπορείτε να επισκεφθείτε τη Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου, με τον εκπληκτικό εσωτερικό διάκοσμο.

Άποψη του εσωτερικού του κάστρου, από την κορυφή του φρουρίου.

Ωστόσο, το πιο εντυπωσιακό κτίσμα, είναι το κάστρο που περιφρουρεί μέχρι σήμερα τον όμορφο λόφο. Τα τείχη του περικλείουν έναν σταυροειδή εγγεγραμμένο ναό της Παναγίας, κάποια βοηθητικά κτίσματα και ένα διώροφο οίκημα που έμελε να γίνει το σπίτι του Κολοκοτρώνη!

Η ιστορία του κάστρου της Καρύταινας

Εντός των τειχών του κάστρου.

Το κάστρο χτίστηκε τον 13ο αιώνα, πιθανότατα γύρω στο 1245, από τον Γάλλο ιππότη Γοδεφρείδο ντε Μπρυγιέρ  (Geoffrey de Bruyeres ή de Briel), βαρόνο της Καρύταινας. Για τα χρόνια πριν τη Φραγκοκρατία, δεν έχουμε επαρκείς πληροφορίες για το τι ακριβώς βρισκόταν εκεί. Πιθανολογείται, ωστόσο, ότι προϋπήρχε κάποιο τείχος ή ακρόπολη, καθώς εδώ τοποθετείται η αρχαία Βρένθη.

Οι Φράγκοι Σταυροφόροι άφησαν το στίγμα τους σε αυτόν εδώ τον τόπο ήδη από το 1209, όταν ο Ούγκο ντε Μπρυγιέρ, ο πατέρας του Γοδεφρείδου, πήρε μία από τις 12 βαρονίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Μετά το θάνατο του δευτέρου, η βαρονία περιήλθε κατά το ήμισυ στον πρίγκιπα της Αχαΐας και κατά το άλλο ήμισυ στη χήρα του (Ισαβέλλα ντε λα Ρος). Η Ισαβέλλα, αδερφή του Δούκα των Αθηνών, παντρεύτηκε τον πρωτότοκο γιο του Φράγκου βασιλιά της Κύπρου, κόμη Λέτσε Ούγκο ντε Μπριέν.

Ανεβαίνοντας προς την κορυφή του φρουρίου.

Μετά το θάνατο της Ισαβέλλας, ο σύζυγός της απείχε πολύ από τα δρώμενα της βαρονίας της Καρύταινας. Το ενδιαφέρον του είχε στραφεί σε πολεμικές επιχειρήσεις στην Ιταλία. Ωστόσο, η ακυβερνησία στην οποία περιήλθε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, έχριζε διευθέτησης. Έτσι, το 1289, ο βασιλιάς της Σικελίας εκχώρησε το Πριγκιπάτο στην Ιζαμπώ (Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου), η οποία παντρεύτηκε τον νέο Πρίγκιπα της Αχαΐας, Florent d’Hainaut. Λέγεται ότι αργότερα ο Ούγκο ντε Μπιέν, επανέκτησε τη μισή Καρύταινα, χωρίς όμως να επιβεβαιώνεται αυτή η πληροφορία από γραπτές πηγές.

Η Καρύταινα παραδίδεται στα χέρια των Βυζαντινών το 1324, κατόπιν της δωροδοκίας του φρούραρχου του κάστρου από τον Βυζαντινό Επίτροπο Μορέως, Ανδρόνικο Ασάν Παλαιολόγο. Μάλιστα, ο Ανδρόνικος, ανέκτησε μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου από τους Φράγκους. Ωστόσο, το κάστρο δεν άργησε πολύ να αλλάξει χέρια και πάλι. Παραδόθηκε το 1458 (ή το 1460) στους Τούρκους από τον φρούραρχο και έμεινε στην κυριαρχία τους μέχρι το 1687, όπου έχουμε την κατάληψή του από τους Ενετούς.

Η σημασία του κάστρου στην Ελληνική Επανάσταση

Το κάστρο, λόγω της θέσης του, δεν έπαψε να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα γεωπολιτικά δρώμενα της περιοχής. Γι’ αυτό άλλωστε και προσέλκυσε τόσους κατακτητές. Από αυτή την τοποθεσία ήλεγχαν τα περάσματα προς τη Μεσσηνία, την Αρκαδία και την κοιλάδα του Αλφειού.

Στις 27 Μαρτίου 1821, έλαβε χώρα εκεί η μάχη της Καρύταινας. Πρόκειται για μία από τις πρώτες νικηφόρες μάχες της Επανάστασης. Η συνδρομή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στη νικηφόρα έκβαση ήταν ζωτικής σημασίας. Δυστυχώς, τις ημέρες που ακολούθησαν, η νίκη αυτή μετατράπηκε σε ήττα. Δεν παύει όμως, να αποτελεί μία από τις πρώτες συντονισμένες μάχες για την απελευθέρωση.

Κατά το 1826, ο Γέρος του Μοριά αποκατέστησε την οχύρωση του κάστρου και το αξιοποίησε ως ορμητήριο αλλά και ως καταφύγιο για τους συμπατριώτες του. Επίσης, αξιοποίησε το διώροφο κτίσμα που βρίσκεται εντός του φρουρίου. Το οίκημα υπολογίζεται ότι χτίστηκε από τους Βυζαντινούς, γύρω στα 1400. Με τις επισκευές του οπλαρχηγού, χρησιμοποιήθηκε τόσο ως παρατηρητήριο όσο και ως οικία του.

Απολαύστε την εξερεύνηση και τον καθαρό αέρα στα πλακόστρωτα του χωριού!

Αργότερα, το κτίσμα αυτό έγινε γνωστό ως ο Πύργος Μαντζουράνη. Ωστόσο, για τους κατοίκους της Καρύταινας θα είναι πάντα το σπίτι του Κολοκοτρώνη.

Η Καρύταινα του σήμερα

Ασφαλώς, δεν χρειάζεται να επισκεφθείτε τον παραδοσιακό αυτό οικισμό μόνο και μόνο για την ιστορία του ή το πανέμορφο τοπίο. Μπορείτε να απολαύσετε μία ολόκληρη εμπειρία και να βιώσετε στο μέγιστο όσα μπορεί να σας προσφέρει αυτός ο τόπος.

Οι κάτοικοι του χωριού είναι πολύ φιλόξενοι και πάντα πρόθυμοι να σας δώσουν πληροφορίες για οτιδήποτε θέλετε να μάθετε για την περιοχή. Μπορείτε να απολαύσετε δραστηριότητες στη φύση, από πεζοπορία μέχρι ράφτινγκ στο ποτάμι. Επίσης, αξίζει να δοκιμάσετε τις τοπικές λιχουδιές! Στα παραδοσιακά καφέ που θα βρείτε εδώ, έχετε την ευκαιρία να γευτείτε χειροποίητες πίτες και γλυκά με θέα προς το κάστρο ή την κοιλάδα.

Είναι πολύ πιθανό να βρείτε το φρούριο κλειστό για και να μην μπορέσετε να δείτε από κοντά το εκκλησάκι, τον πύργο του Κολοκοτρώνη και τα καλοδιατηρημένα ερείπια του κάστρου. Από όσο γνωρίζω, τους τελευταίους μήνες πραγματοποιούνται εργασίες συντήρησης εκεί, αλλά δεν ξέρω αν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα ή όχι και αν άνοιξε πάλι η είσοδος για το κοινό. Ωστόσο, αξίζει να περπατήσετε ως εκεί και αν είστε τυχεροί και βρείτε τις πόρτες ανοιχτές, να πατήσετε πάνω στα βήματα των οπλαρχηγών μας.

Περιηγηθείτε μαζί μου εντός των τειχών του φρουρίου, μέσα από το βίντεο που ακολουθεί.


Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω το ταξιδιωτικό γραφείο Kolmar Travel για τη μοναδική εμπειρία ταξιδιού και ξενάγησης που μου προσέφερε. Στο Kolmar Travel πορείτε να βρείτε υπέροχους και πρωτότυπους προορισμούς, που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα. Ακόμη, μπορείτε να ζητήσετε ένα ταξίδι στα μέτρα σας και να συζητήσετε ιδέες, μέρη και δραστηριότητες, τις οποίες μπορείτε να εξασφαλίσετε στις καλύτερες τιμές μέσα από το ταξιδιωτικό γραφείο!

Το πιο σημαντικό από όλα, για μένα, είναι ότι ταξιδεύετε πάντα με άνεση και ασφάλεια, ενώ η ξενάγηση που προσφέρεται θα ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό ταξιδιώτη!

Εξ-ερευνήσειςΜυθικές Ιστορίες

Οι Εσπερίδες και οι Νήσοι των Μακάρων στα Κανάρια Νησιά;

by iopapami_admin

Ένα από τα πράγματα που δεν περίμενα να συναντήσω στα Κανάρια Νησιά, ήταν ο οποιοσδήποτε σύνδεσμος με την Αρχαία Ελλάδα! Πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, στον Ατλαντικό Ωκεανό, υπάρχουν μύθοι και παραδόσεις που συσχετίζουν αυτά τα νησιά με τόπους των αρχαίων Ελλήνων. Υπάρχουν, μάλιστα, αναφορές που υποδεικνύουν ότι οι Νήσοι των Μακάρων πιθανότατα ήταν τα Κανάρια Νησιά!

Ο Άτλας στην πόλη Guimar της Τενερίφης! Το γλυπτό αυτό βρίσκεται στον προαύλιο χώρο των Πυραμίδων της Guimar.

Με αφορμή το γλυπτό του Άτλαντα στην πόλη Guimar της Τενερίφης, θα ξεκινήσουμε να ξετυλίγουμε τους μύθους που συνδέονται με τον Τιτάνα!

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Άτλας τιμωρήθηκε από το Δία μετά την ήττα των Τιτάνων στην Τιτανομαχία. Καταδικάστηκε να κρατά στους ώμους του τον ουράνιο θόλο. Κατά μία εκδοχή, κρατά τις στήλες στις οποίες στηρίζεται ο ουρανός. Οι στήλες αυτές κάποτε καλούνταν Κρόνιες Στήλες, αλλά μετά το πέρασμα του Ηρακλή για τη διεκπεραίωση ενός άθλου, ονομάστηκαν Ηράκλειες Στήλες.

Ο Ηρακλής ήταν αυτός που απάλλαξε τη Γαία από τις ανομίες που είχε σπείρει η αποστασία του Κρόνου. Γι’ αυτό και μέσα από τους περίφημους άθλους του, ουσιαστικά αντιμετώπισε γίγαντες, τιτάνες, δράκους και άλλα πλάσματα που καταδυνάστευαν τον Κόσμο, τόσο τους ανθρώπους όσο και τη Φύση. Έτσι, από όπου περνούσε και επιτελούσε το έργο του, ξεκινούσε μία νέα επoχή. Από την εποχή του Κρόνου, στην εποχή του Ηρακλή και των γενών που δημιούργησε, λοιπόν.

Ο άθλος που οδήγησε τον Ηρακλή στην Τενερίφη

Σύμφωνα με χρησμό του μαντείου των Δελφών, ο Ηρακλής έπρεπε να υπηρετήσει το βασιλιά της Τίρυνθας, Ευρυσθέα, για δώδεκα χρόνια. Ο δε Ευρυσθέας, του ανέθεσε δώδεκα δύσκολες αποστολές που απώτερο στόχο είχαν την εξόντωση του ήρωα. Κατά την Πυθία, μετά την περάτωση των άθλων, θα γινόταν αθάνατος. Ωστόσο, το πώς φτάσαμε στο σημείο να υπηρετεί ο Ηρακλής έναν βασιλιά, θα το αναλύσουμε σε ξεχωριστό άρθρο.

Σε έναν από τους άθλους, ζητήθηκε από τον Ηρακλή, να φέρει στον βασιλιά τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων. Για να προχωρήσουμε στη σύνδεση του ελληνικού μύθου με τα Κανάρια Νησιά, πρέπει πρώτα να αναλύσουμε τα πρόσωπα του μύθου και τους ρόλους τους. Ας τα πάρουμε, λοιπόν, ένα προς ένα.

Ποιες ήταν οι Εσπερίδες;

Οι Εσπερίδες ήταν Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας. Ονομάστηκαν έτσι, επειδή κατοικούσαν στην Εσπερία, δηλαδή στη Δύση. Αυτός ο τόπος θεωρείται ότι βρισκόταν κάπου στη Νότια Ισπανία. Κατά τον Ησίοδο, ήταν κόρες της Νύχτας. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, ήταν κόρες του Δία και της Θέτιδος ή του Φόρκυ και της Κητούς. Κάποιοι της τοποθετούσαν ως Νύμφες της Βορείου Αφρικής και θεωρούσαν ότι ζουν κοντά στην οροσειρά του Άτλαντα, στο σημερινό Μαρόκο. Κατά άλλους, ήταν κόρες του Τιτάνα Άτλαντα και θεωρούνται Ατλαντίδες Νύμφες.

Οι τοποθεσίες που αναφέρονται, Νότια Ισπανία και Άτλαντας Αφρικής, βρίσκονται και οι δύο πάρα πολύ κοντά με τα Κανάρια Νησιά. Κρατάμε αυτό το στοιχείο και συνεχίζουμε στα επόμενα. Για το Ιερό Δέντρο με τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων και τον δράκο – φίδι που το φυλούσε, θα βρείτε πληροφορίες στο άρθρο: Το Dragon Tree των Κανάριων Νήσων, ο Ηρακλής και ο δράκος Λάδων.

Ήταν τα Κανάρια Νησιά οι Νήσοι των Μακάρων;

Οι Νήσοι των Μακάρων ήταν ένας ειδυλλιακός τόπος στον οποίο μετέβαιναν οι ήρωες και οι ενάρετοι άνθρωποι μετά το θάνατό τους. Εκεί, ζούσαν τρισευτυχισμένοι, χωρίς έγνοιες, με τον ήλιο να λάμπει και τη γη να καρπίζει, σε μία Χρυσή Εποχή.

Στο ακρωτήρι Punta de Teno, στην Τενερίφη. Θα μπορούσαν τα Κανάρια Νησιά να θεωρηθούν ως ένα είδος Παραδείσου!

«Όπου τους πιο πολλούς στο χώμα τους παράχωσε
το τέλος του θανάτου. Σε κάποιους όμως έδωσε τη χάρη
ο Κρονίδης Ζευς να μείνουν πέρα απ᾽ τους ανθρώπους·
σαν αγαθός πατέρας τους κατοίκισε στα πέρατα του κόσμου,
κι εκεί, με δίχως λύπη στην ψυχή τους,
κατοικούν στις Νήσους των Μακάρων, πλάι στις ροές
του Ωκεανού, του βαθυστρόβιλου, ήρωες ευτυχείς·
που τους προσφέρει τρεις φορές η σιτοφόρα γη τον χρόνο
ώριμους και γλυκούς καρπούς, σαν μέλι».

Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 166-174

Σύμφωνα με τον Ησίοδο, λοιπόν, οι Μακάρες Νήσοι βρίσκονταν πλάι στις ροές του Ωκεανού. Ο λυρικός ποιητής Πίνδαρος, μας λέει ότι γύρω από αυτά τα Νησιά πνέουν οι αύρες του Ωκεανού και ότι φεγγοβολούν χρυσά άνθη από δέντρα ολόλαμπρα. Ας θυμηθούμε τις αναφορές για τα χρυσά μήλα στον κήπο των Εσπερίδων. Τα λόγια του Πίνδαρου, μάς παραπέμπουν, επίσης, στο χρυσό γένος του Ησίοδου.

«ὅσοι δ᾽ ἐτόλμασαν ἐστρίς
ἑκατέρωθι μείναντες ἀπὸ πάμπαν ἀδίκων ἔχειν
ψυχάν, ἔτειλαν Διὸς ὁδὸν παρὰ Κρόνου τύρσιν·· ἔνθα μακάρων
νᾶσον ὠκεανίδες
αὖραι περιπνέοισιν·· ἄνθεμα δὲ χρυσοῦ φλέγει,
τὰ μὲν χερσόθεν ἀπ᾽ ἀγλαῶν δενδρέων,
ὕδωρ δ᾽ ἄλλα φέρβει,
ὅρμοισι τῶν χέρας ἀναπλέκοντι καὶ στεφάνους

βουλαῖς ἐν ὀρθαῖσι Ῥαδαμάνθυος, 
ὃν πατὴρ ἔχει μέγας ἑτοῖμον αὐτῷ πάρεδρον,
πόσις ὁ πάντων Ῥέας
ὑπέρτατον ἐχοίσας θρόνον.
Πηλεύς τε καὶ Κάδμος ἐν τοῖσιν ἀλέγονται·
Ἀχιλλέα τ᾽ ἔνεικ᾽, ἐπεὶ Ζηνὸς ἦτορ
λιταῖς ἔπεισε, μάτηρ·…»

Πίνδαρος, Ολυμπιόνικος II, 68-80

Όλες σχεδόν οι αναφορές, συγκλίνουν στο ότι τα Νησιά των Μακάρων βρίσκονταν πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο Στράβωνας τα ταύτισε με τα Νησιά των Εσπερίδων, όπου κατοικούσαν σύμφωνα με τον μύθο οι νύμφες Εσπερίδες, οι οποίες φύλαγαν τα χρυσά μήλα των θεών. Είδαμε βέβαια, με ποιον τρόπο αυτά τα νησιά πιθανολογούνται ως τα γνωστά μας Κανάρια. Ο Πλίνιος, επίσης, τα ταύτισε με τις Κανάριες Νήσους που «βρίθουν καρπών και πτηνών κάθε είδους».

H Playa del Arenal, στην Τενερίφη.

Στην εικόνα που ακολουθεί, βλέπετε ένα παγκόσμιο χάρτη του 1493, ο οποίος βρίσκεται στο βιβλίο “το Χρονικό της Νυρεμβέργης”, του Χάρτμαν Σίντελ. Δυτικά της Αφρικής, βλέπουμε 3 νησιά που αναφέρονται στο χάρτη ως Νήσοι των Μακάρων. Το σημείο στο οποίο βρίσκονται στον χάρτη, ταιριάζει πολύ με αυτό των Κανάριων.

Οι Νήσοι των Μακάρων αναφέρονται στα δυτικά της Αφρικής, στο χάρτη του Χάρτμαν Σίντελ, το 1493.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι πραγματικά το κλίμα των Κανάριων Νήσων είναι γλυκό, όλο το χρόνο. Ήπιο κρύο το χειμώνα, πολύ θερμότερος ο καιρός από την υπόλοιπη Ευρώπη, και λίγο λιγότερο ζεστό το καλοκαίρι από αυτό που συνηθίζουμε εμείς στην Ελλάδα. Επίσης, η χλωρίδα και η πανίδα των νησιών χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλία, ενώ παρατηρούνται και ενδημικά είδη φυτών, όπως αυτά της οικογένειας των Dragon Trees.

Newer Posts
Older Posts
  • Memento mori: Η υπενθύμιση του θανάτου
  • Η λατρεία των Ναϊτών Ιπποτών προς τη Μαρία Μαγδαληνή
  • Soul rebels, τα ρέστα μου κύριε
  • Ο Άη Γιάννης ο Κυνηγός, μέσα στα δάση του Παρνασσού
  • Το γεωλογικό φαινόμενο “Νυμφόπετρες” και οι θρύλοι που το συνοδεύουν
  • Το “Κάστρο του Θρόνου”
  • Η Παναγία η Καταφυγιώτισσα και ο Δημήτρης Μυταράς
  • Συνέντευξη της Ιωάννας Παπαμιχαήλ στη Βίκυ Μπαϊρακτάρη για το βιβλίο: Το ταξίδι της Ψυχής

ΒΙΒΛΙΑ ΕΡΕΥΝΑΣ

Έχεις αναρωτηθεί κι εσύ αν το σύμπαν μπορεί να συνωμοτήσει για να δημιουργήσεις την πραγματικότητα που επιθυμείς; Έχεις αναρωτηθεί τι είναι η ψυχή, αν σχετίζεται με ένα θεϊκό κομμάτι μέσα μας και πού πηγαίνει μετά το θάνατο; Βρες απαντήσεις βασισμένες σε πλούσια βιβλιογραφία μέσα από τα βιβλία: Η Συνωμοσία του Σύμπαντος και Το Ταξίδι της Ψυχής!

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ

Στείλε μου email με οποιαδήποτε πληροφορία θέλεις να μοιραστείς μαζί μου! Μπορεί να είναι κάποιο σχόλιο για κάποιο από τα άρθρα που διάβασες, μια θεματολογία που θα ήθελες να αναπτύξω μέσα από νέες έρευνες, μέρη για εξερεύνηση, ιδέες και προτάσεις για το οτιδήποτε! Επικοινώνησε μαζί μου στο ioanna@myalchemies.com

SOCIAL

Βρες με στα social media και κάνε like και follow για να ενημερώνεσαι πρώτος/η για όλα τα νέα άρθρα/συνεντεύξεις/podcast που σε ενδιαφέρουν! Ας συναντηθούμε στην πλατφόρμα του Facebook, μέσα από τη σελίδα: facebook.com/myalchemies

@2020 - All Right Reserved. Designed and Developed by Paris


Back To Top
My Alchemies
  • Αρχικη
  • Εξ-ερευνησεις
  • Μετα τα … φυσικα!
  • Μυθικες Ιστοριες
  • Βιβλιοτοπιο
  • Ας γνωριστουμε
Sign In

Keep me signed in until I sign out

Forgot your password?

Password Recovery

A new password will be emailed to you.

Have received a new password? Login here